พอได้ยินคำโน้มน้าวของหมี่ซวน ใบหน้าพระอาจารย์หมี่เยี่ยนพลันชะงักค้างไปทันที มันพึ่งตระหนักได้ว่า ไพ่ความห่วงใยที่มันใช้ไปเมื่อครู่ หมายเล่นกับความรู้สึกของพี่ใหญ่ในจุดที่มันไร้หนทางเลือกและจำต้องครอบงำร่างในปัจจุบันเท่านั้น
“พี่ใหญ่”
ทันใดนั้นพระอาจารย์หมี่เยี่ยนก็ไม่คิดปิดบังความทะเยอทะยานของมันอีก “ข้าขอบอกท่านตามตรง…ข้าไม่อาจหวนกลับได้อีกแล้ว ข้าคุ้นชินกับการมีร่างมนุษย์ และข้าหลงใหลในร่างเลือดเนื้อเช่นนี้มาก”
“ข้าไม่อยากย้อนกลับไปเป็นวิญญาณเร่ร่อนที่ไม่ต่างอะไรกับภูตผีในสายตาผู้อื่นอีกต่อไป…”
“ข้าอยากเพลิดเพลินกับทุกสิ่งที่ผู้คนสามารถเพลิดเพลินได้ ไม่อยากถูกจำกัดให้เป็นดั่งผีหรือวิญญาณเร่ร่อนในสายตาผู้อื่นชั่วชีวิต…”
“ยิ่งไปกว่านั้น หากข้าสามารถชิงร่างที่ข้ากล่าวถึงได้สำเร็จ ด้วยศักภาพพรสวรรค์ของร่างนั้น ข้าจะไม่มีขีดจำกัดและต้องจมปลักอยู่ในอนาคตที่เป็นได้แค่ราชาเทพขั้นสูงเหมือนคนของเผ่าภูตอีกต่อไป!”
“ถึงตอนนั้นข้าสามารถทะลวงไปยังจอมราชันเทพ จักรพรรดิเทพได้!”
“กระทั่งด้วยพรสวรรค์และศักยภาพร่างที่ข้าต้องตาพึงใจนั่น…คิดจะทะลวงให้ถึงขอบเขตอริยะเทพก็ไม่ใช่ว่าจะเป็นไปไม่ได้ กระทั่งยังมีความหวังที่จะบรรลุถึงขอบเขตผู้แข็งแกร่งที่สุดด้วยซ้ำ!!”
“พี่ใหญ่ ผู้แข็งแกร่งที่สุดเชียวนะ…นั่นคือตัวตนที่ดำรงอยู่ ณ จุดสูงสุดของสวรรค์และโลกเรา!!”
