“ท่านดูเถอะ เผ่าพันธุ์ภูตในปัจจุบันของพวกเราเป็นเช่นไร? กระทั่งในโลกแห่งความตายแห่งนี้พวกเรายังเป็นแค่เผ่าพันธุ์อ่อนด้อยเท่านั้น ไม่ต้องกล่าวถึงในระนาบเทพทั้งมวลด้วยซ้ำ!”
“พี่ใหญ่…ท่านเข้าใจข้าหรือไม่?”
กล่าวถึงประโยคท้าย หมี่เยี่ยนก็มองจ้องหมี่ซวนด้วยสายตาเปี่ยมล้นไปด้วยความฝันและความทะเยอทะยาน “พี่ใหญ่ท่านวางใจได้เลย ถึงข้าจะชิงร่างคนผู้นั้นได้แล้ว วันหน้าต่อให้ต้องตายข้าก็ไม่มีวันทำร้ายคนของเผ่าภูตเราเด็ดขาด!”
เป็นธรรมดาว่าถึงปากพระอาจารย์หมี่เยี่ยนจะพูดไปแบบนั้น แต่ในใจมันกลับคิดอีกอย่าง
รอให้มันมีพลังอำนาจมากพอก่อนเถอะ มันจะย้อนกลับมายังเผ่าพันธุ์ภูตเพื่อกลืนกินภูตคนอื่นๆเสียให้เอร็ดอร่อยหนำใจ! เพราะนั่นคือทางลัดในการเพิ่มพูนพลังความแข็งแกร่งของมัน หลังจากที่มันเปลี่ยนจากเผ่าพันธุ์ภูตดั้งเดิมไปเป็นภูตที่มีร่างกายแล้ว!!
บอกตามตรง ความผูกพันหนึ่งเดียวที่มันมีในเผ่าพันธุ์ภูตก็คือพี่ชายที่ยืนอยู่เบื้องหน้ามันเท่านั้น ส่วนคนอื่นๆไม่ได้เป็นตัวอะไรในสายตามันเลย!
วันหน้านอกจากพี่ใหญ่ของมันแล้ว มันไม่คิดจะปล่อยให้เผ่าพันธุ์ภูตคนอื่นๆรอดไปได้แน่!
“ยืนอยู่ ณ จุดสูงสุดของสวรรค์และโลกแห่งนี้…”
ได้ยินคำของพระอาจารย์หมี่เยี่ยน เห็นได้ชัดว่าหมี่ซวนตกใจไม่น้อย ด้วยไม่คิดไม่ฝันจริงๆว่าน้องชายของมันที่แท้จะมีความทะเยอทะยานและความฝันสูงถึงขนาดนี้
