“ข้า ตอนนี้เป็นทั้งเค่อเอ๋อในชีวิตนี้และเซี่ยหนิงเสวี่ยในชาติก่อน…หากข้าเป็นแค่เค่อเอ๋อในชีวิตนี้ ข้าอาจไม่ระวังป้องกันเจ้า แต่ในฐานะบุตรีของประมุขตระกูลเซี่ย เซี่ยหนิงเสวี่ย ที่พบเจอมารยามาร้อยแปดพันเก้า จะให้ข้าไว้ใจเจ้าได้อย่างไร?”
เค่อเอ๋อกล่าวพึมพำออกมาด้วยน้ำเสียงเฉยเมย เหลือบมองไปยังละอองน้ำแข็งบนพื้นด้วยสาตาไร้แยแส จากนั้นพักหนึ่งก็ค่อยๆเงยหน้าขึ้นมองยังด้านนอกถ้ำ…
“พี่เทียน ขอท่านโปรดถนอมตัวด้วย…”
“รักที่เค่อเอ๋อมีต่อท่านยังคงเดิม เพียงแค่ตอนนี้เค่อเอ๋อต่างจากที่เคยเป็น…เค่อเอ๋อคนนี้สามารถดูแลตัวเองได้แล้ว…ท่านวางใจได้”
