และพลังสีเขียวนั่น สมควรเป็นพลังของกฏแห่งลม แต่พิกลนักเดิมทีพลังของกฏแห่งลมที่สมควรมีความเร็วสูงที่สุดแต่บัดนี้กว่ามันจะไหลวนครบรอบตำหนักสักรอบกลับเชื่องช้าจนน่าเวทนานัก เรียกว่าช้ายิ่งกว่าเต่าขาเจ็บเสียอีก หากต้วนหลิงเทียนไม่ได้มองจ้องมันอย่างจริงจัง เกรงว่าคงไม่รู้ด้วยซ้ำว่ามันกำลังเคลื่อนไหวอยู่
‘กระแสพลังของกฏแห่งลมนั่น สมควรได้รับผลกระทบอะไรบางอย่างจากพลังของกฏเวลาล่ะมั้ง…’
ต้วนหลิงเทียนลอบกล่าวในใจ
จากนั้นเมื่อชมดูความสวยงามจนพอใจแล้ว ต้วนหลิงเทียนก็สูดลมหายใจเข้าลึกๆ ก่อนจะเดินเข้าไปในตำหนักเบื้องหน้า
พอเข้ามายังด้านในตำหนัก เพียงแลเห็นการตกแต่งภายในของตำหนัก ต้วนหลิงเทียนก็ถึงกับยืนดูอย่างทึมทื่อไปพักหนึ่ง…เพราะของตกแต่งภายในตำหนักนั้นล้วนแล้วแต่เป็นอุปกรณ์เกี่ยวกับเวลาต่างๆ ไม่ว่าจะนาฬิกาทราย นาฬิกาน้ำ เรียกว่าอุปกรณ์ใดๆที่เกี่ยวข้องกับเวลาล้วนปรากฏให้เห็นที่นี่ทั้งสิ้น และไม่มีชิ้นไหนที่ซ้ำกันเลย
ที่ทำให้เขาชอบก็คือนาฬิการูปแบบต่างๆ
เขาเห็นนาฬิกาที่มีลักษณะค่อนข้างทันสมัยในโลกเก่า รวมถึงนาฬิกาที่ต้องใช้คำว่า ‘คลาสสิค’ มาบรรยาย ไม่ว่าจะนาฬิกาลูกตุ้มโบราณแบบตะวันตกหรือนาฬิกาไขลาน กล่าวได้ว่านาฬิกาแทบทุกประเภทล้วนลอยล่องอยู่ในอากาศ พาลให้ต้วนหลิงเทียนรู้สึกเสมือนตอนนี้ตัวเองอยู่ในพิพิธภัณฑ์นาฬิกาในโลกเก่าเมื่อชีวิตที่แล้วอยู่บ้าง
