กว่าห้าคนก็ไม่ผิดกฎ
เจียงผิงอันโจมตีพวกเขาทั้งหมด พวกเขาทั้งหมดจึงรุมตอบโต้ได้!
คนมากมายเช่นนี้ผนึกกำลัง ขอเพียงอีกฝ่ายมิใช่ยอดฝีมือขอบเขตบูรณาการ พวกเขาก็จัดการได้
ทว่า ขณะที่พวกเขากำลังเตรียมโจมตีอยู่นั้น
ใจเจียงผิงอันเคลื่อนจำนง หนึ่งร่างมายาปรากฏขึ้น
เมื่อเห็นหน้าตาร่างนี้ ปวงชนก็แน่นิ่งไปทันที
หัวหน้ากลุ่มของฝ่ายรักษาระเบียบ จินตี๋!
เกิดอะไรขึ้น? เจียงผิงอันผู้นี้จะทำอะไรกับภาพฉายของหัวหน้ากลุ่มจินตี๋?
ขณะที่ปวงชนกำลังงุนงงอยู่นั้น
จู่ ๆ ‘จินตี๋’ ก็เร่งใช้กฎฟ้าดิน หมัดอันน่าสะพรึงกลัวหลายร้อยจั้งก่อตัวบนฟ้าเหนือผู้ฝึกตนทั้งหลาย
“หมัดพิพากษา!”
“เป็นไปได้เช่นไร! ภาพฉายจะใช้หมัดพิพากษาได้อย่างไร!”
“วิชามายา! นี่ต้องเป็นวิชามายาอะไรสักอย่างแน่!”
เมื่อเห็น ‘ภาพฉาย’ ใช้วิชาลับสูงสุดของฝ่ายรักษาระเบียบ ใครหลายคนก็คิดว่าตนถูกวิชามายาเข้าอีกแล้ว และมิอาจเชื่อว่าภาพตรงหน้าเป็นความจริงได้เลย
หมัดพิพากษาอันเกรี้ยวกราดฟาดลงจากฟ้าเยี่ยงดวงดาวพุ่งถล่ม ขยี้ใส่ผู้ฝึกตนกลุ่มนั้น
ตู้ม!
เพียงพริบตา ศัตรูทั้งมวลก็หายเกลี้ยงไม่เหลือร่องรอย
แดนดินสั่นสะท้านรุนแรง ฝุ่นควันฟุ้งอบอวล เส้นผมสีดำของเจียงผิงอันปลิวไสวแผ่วเบา
“แค่ก ๆ”
เจียงผิงอันไอเบา ๆ สองหน ใบหน้าซูบซีดไร้เค้าอารมณ์ ราวสิ่งที่ทำมีเพียงบี้มดฝูงหนึ่ง
หลัวอีเฟยมองแผ่นหลังของเจียงผิงอัน อกของนางหอบกระเพื่อมรุนแรง มือปิดปากอย่างตกใจ ความตะลึง
