“แต่ไม่คิดไม่ฝันเลยว่าสุดท้ายข้าก็จบเหมือนตาแก่จนใด้ ตาแก่แพ้อาจารย์ท่าน ส่วนข้าก็แพ้ท่าน…”
“ตอนนี้ข้าไม่เหลือโอกาสเกทับตาแก่แล้ว…”
ถังซานเป่าระบายลมหายใจออกมา สีหน้าฉายความสะทกสะท้อนไม่น้อย
ต้วนหลิงเทียนมองลึกไปยังไพ่ตายของวิหารเฟิงฮ่าว ถังซานเป่าคนนี้ ช่วงแรกเขาไม่คิดสงสัยเลยว่ามันจะเป็นไพ่ตายของวิหารเฟิงฮ่าวไปได้
ใครจะไปรู้ ที่แท้ไพ่ตายขอวิหารเฟิงฮ่าวที่สงสัยมาตลอด จะอยู่ใกล้ตัวถึงขนาดนี้
“รองจ้าววิหารฉี”
ท่ามกลางสายตาของทุกคน ฟงชิงหยางก็ย่ำฟ้าก้าวออกมาเหนือสังเวียนประลองอีกครั้ง และมองไปยังฉีคงไห่พลางกล่าวเคล้าเสียงหัวเราะว่า “ตอนนี้ศิษย์ของข้าก็สมควรได้รับอันดับ 1 ในศึกอัจฉริยะสวรรค์ครั้งนี้อย่างไร้ขอกังขาแล้วกระมัง?”
ฉีคงไห่พอได้ยินก็พยักหน้ารับ จังหวะนี้มันไม่อาจโต้แย้งอะไรได้อีก หาไม่แล้วไม่เพียงแต่จะกระทบถึงชื่อเสียงของมันเท่านั้น แต่ยังส่งผลกระทบต่อชื่อเสียงและความน่าเชื่อถือของวิหารเฟิงฮ่าวอีกด้วย
“หากข้าเดาไม่ผิด…ผลอมตะหยวนปะทุสมควรอยู่กับท่านกระมัง?”
ฟงชิงหยางกล่าวถามสืบต่อ “ไม่ใช่ว่าตอนนี้ท่านสมควรมอบมันออกมาให้ศิษย์ข้าหรอกหรือ?”
พอได้ยินดังนั้น ฉีคงไห่ก็ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง แต่สุดท้ายก็โบกมือเรียกผลอมตะหยวนปะทุออกกมาจากแหวนพื้นที่ ตัวผลอมตะหยวนปะทุที่ว่ามีสีแดงสด และมีไอพลังสีแดงหมุนวนอยู่รอบๆส่งกลิ่นหอมสดชื่นไม่น้อย
