หลิงเจวี๋ยอวิ๋นพยักหน้ามาดนิ่ง มันเองก็มองออกว่าระหว่างมันกับถังซานเป่าสู้ไปก็ยากจะรู้แพ้ชนะ กล่าวได้ว่าการต่อสู้กันต่อไป ก็เสมือนการวัดกันว่าใครจะหมดแรงหรือฟุ้งซ่านก่อนกัน…
แต่นั่นมันช่างเหลวไหลสิ้นดี
ด้วยพิจารณาจากพลังฝีมือของทั้งคู่ การปลดปล่อยถอนรั้งพลังคืนกลับ ไม่มีใครเป็นชนชั้นต่ำทราม และใจของพวกมันก็ล้วนนิ่งดั่งน้ำในบ่อโบราณ คงยากที่จะหมดแรงหรือวอกแวกจนเผยช่องโหว่ออกมาได้หากไม่สู้กันไปต่ำๆ 2-3 เดือน…
“แต่ทว่า…”
ตอนนี้เองถังซานเป่าก็กล่าวออกมาสืบต่อ “ถึงแม้ข้ากับท่านพวกเราจะถือว่าเสมอกัน และข้ามอบอันดับ 1 ให้ท่าน…แต่เหตุผลที่ข้าเข้าร่วมศึกอัจฉริยะสวรรค์ครั้งนี้ ส่วนหนึ่งเลยก็เพราะของรางวัลอันดับ 1 อย่างผลอมตะหยวนปะทุ…”
“อันดับแรก ข้ายอมมอบให้พี่น้องหลิงเจวี๋ยอวิ๋นได้ เพียงแต่ผลอมตะหยวนปะทุนั่นข้าไม่อาจมอบให้ท่านเปล่าๆได้”
“เช่นนั้นถึงแม้พวกเราจะถือว่าเสมอกัน แต่ข้าหวังว่าพี่น้องหลิงเจวี๋ยอวิ๋นท่านจะมอบผลอมตะหยวนปะทุให้ข้า…และเป็นธรรมดาว่าข้ายินดีจ่ายราคาเพิ่มให้ท่าน”
“และแน่นอนว่าหากท่านไม่ยอม พวกเราสามารถอาศัยการจับฉลากวัดดวงกันไป ว่าผลอมตะหยวนปะทุจะตกเป็นของใครเช่นกัน”
กล่าวถึงประโยคสุดท้าย ถังซานเป่าก็อดไม่ได้ที่จะถอนหายใจออกมา
