หากมองให้ดี ทั่วร่างของอวี๋ตงฟางไม่เว้นใบหน้าลูกตา ล้วนปรากฏรอยกระบี่เชือดเฉือนถี่ยิบ นับได้ไม่ต่ำกว่าหมื่นแผล และแต่ละแผลก็เฉือนเนื้อลงลึกไปเท่าๆกันอย่างน่าทึ่ง เรียกว่าขอเพียงรอยกระบี่เหล่านี้ลึกกว่าเดิมสักครึ่งนิ้ว น่ากลัวอวี๋ตงฟางคงต้องดับดิ้นแน่แล้ว…
อวี๋ตงฟางอื้ออึงไปราววิญญาณหลุดออกจากร่างพักหนึ่ง ค่อยเร่งเร้าพลังเซียนอมตะออกมาห้ามเลือดรักษาอาการ บาดแผลทั่วร่างมันแม้แลดูชวนสยอง แต่ทั้งหมดก็เป็นแค่บาดแผลภายนอกเท่านั้น ไม่มีบาดแผลไหนส่งผลกระทบถึงภายใน ทำให้อาศัยการเดินพลังเล็กน้อยก็สามารถฟื้นฟูได้
หลังอาการบาดเจ็บหายดีแล้วอวี๋ตงฟางก็สะบัดมือเรียกชุดคลุมตัวใหม่ออกมาสวมทับท่ามกลางสาตาของทุกคน ก่อนจะเงยหน้าขึ้นไปมองต้วนหลิงเทียนอีกครั้ง
มันย่อมรู้ ว่าเป็นต้วนหลิงเทียนเมตตาปราณีมัน!
หาไม่แล้วมันต้องตายแน่ กระทั่งยังตายอนาถ!!
“ขอบ…ขอบคุณเจ้า”
อวี๋ตงฟางกล่าวออกมาอย่างยากลำบาก จากนั้นก็หันหลังและเหินร่างกลับอัฒจันทร์ที่นั่งของตัวเองทันที หากใครดูอยู่ จะพบว่าแผ่นหลังมันแลดูหงอยเหงาซึมเซานัก…
อวี๋ตงฟาง พ่ายแพ้
ยังพ่ายแพ้ยับเยิน!
หลังมองส่งแผ่นหลังเหงาๆของอวี๋ตงฟางพักหนึ่ง ทุกคนก็หันกลับมามองต้วนหลิงเทียนอีกครั้ง ในแววตาฉายชัดถึงความตื่นตระหนกตกใจครั้งยิ่งใหญ่!
ไม่มีใครคิดฝัน ว่าชายหนุ่มอายุได้ 600 ปีเศษ จะมีพลังน่าสะพรึงกลัวขนาดนี้!!
