งมือเขาเข้ากระท่อม
หู่นิวตามติดเขาเหมือนเป็นหาง “กินข้าวกัน~”
ในกระท่อม ชายวัยกลางคนร่างมันเยิ้ม ไม่ใส่เสื้อผู้หนึ่งกำลังแอบกินเนื้อ
หญิงผู้นั้นใช้ตะเกียบตีมือคนแอบกินออกไป หยิกเอวเขาเอ็ดว่า “ลูกยังไม่ได้กินเลย ยังจะแอบกิน นี่ล้างมือหรือยัง!”
“แหะ ๆ แค่ชิมเองน่า”
ชายวัยกลางคนยิ้มใสซื่อ กล่าวกับเจียงผิงอัน “ผิงอัน เจ้ารีบมานั่งสิ หาไม่แม่เจ้าไม่ยอมให้ข้าแตะอาหารแน่”
ฝ่ายสตรีอุ้มหลี่เยว่เยว่ผู้มีน้ำมูกไหลมานั่งที่โต๊ะ “หู่นิว เจ้าก็นั่งสิ ลองอาหารฝีมือป้าใหญ่ผู้นี้ดูหน่อย”
เจียงผิงอันนั่งบนม้านั่งตัวเก่าซึ่งยังโยกเยกซ้ายขวาไม่เปลี่ยนแปลง หยิบขากระต่ายข้างหนึ่งขึ้นมาละเลียดเบา ๆ
ยามได้รสชาติอันคุ้นเคย ความเฉยชาบนใบหน้าของเขาก็เลือนหาย น้ำตาเอ่อขึ้นอย่างเกินควบคุม
