ุ่มผู้ฝึกกายาอันดับหนึ่งในเผ่ามนุษย์
จินหลินสูดหายใจลึก ๆ “ขอสักเดี๋ยวแล้วกัน แล้วค่อยออกไป”
ความปรารถนาในใจปรากฏขึ้นตรงหน้าผู้ฝึกตนทั้งหลาย
บ้างมีคนที่ชอบมาสารภาพรัก บ้างห้อมล้อมด้วยหญิงงามยอดดรุณนับไม่ถ้วน บ้างเป็นที่ชื่นชมของคนนับพัน บ้างล้างแค้นศัตรูเก่าอย่างไร้ปรานี……
ทุกคนต่างรู้ว่าจอมปลอม แต่ภายใต้การชักนำของอำนาจพิเศษบางอย่าง การกำจัดมันเสียเดี๋ยวนั้นยากเย็นยิ่ง และคิดไปว่าเป็นสิ่งที่ไม่มีทางได้มาในโลกภายนอก
ภาพอันงดงามเหล่านั้นคือสิ่งที่พวกเขาถวิลหา และพวกเขาก็เพลิดเพลินกับพวกมันได้เดี๋ยวนี้
หนึ่งหมู่บ้านอันทรุดโทรมปรากฏตรงหน้าเจียงผิงอัน
กระท่อมมุงจากหลังน้อย ควันจากการทำอาหาร บ่อน้ำเก่า ๆ ของบ้านอาหลี่ น้องหู่นิวนั่งเล่นทรายอยู่ข้างตัว……
สตรีสามัญชนผิวสีน้ำผึ้งท่าทางใจดีนางหนึ่งเดินออกมาจากกระท่อมมุงจาก
“ผิงอัน เหตุใดนั่งกับพื้นเล่า รีบมากินข้าวสิ หู่นิวก็มากินด้วยกันเลย”
เมื่อเห็นใบหน้าอ่อนโยนอันคุ้นตา น้ำตาสองสายก็รินอาบแก้มเจียงผิงอัน
“แม่”
“ผิงอัน เจ้าร้องไห้ทำไม หิวแล้วสินะ วันนี้พ่อเจ้าล่ากระต่ายได้ เจ้ามีเนื้อกินแล้ว”
หญิงผู้นั้นแย้มยิ้ม ถูจมูกให้เจียงผิงอันแล้วจู
