งกันใด ๆ
ต่อให้ป้องกันได้ ผลลัพธ์ก็มิได้ดีนัก กฎทำลายล้างทำลายได้ทุกสิ่ง และกฎเกณฑ์ระดับเดียวกันก็ยากจะขวางได้
ขอเพียงไม่ไปเจอกฎพิเศษเฉพาะตัวอย่างกฎโกลาหล ก็แทบไม่มีทางประชันมันได้เลย
ปวงชนมองผู้ฝึกตนทั้งหลายสลายหายเป็นแสงสีขาวอย่างเหลือเชื่อ
ห้าบุคคล ตกตายในพริบตา!
ผู้ฝึกตนขั้นปลายขอบเขตหลอมสุญตาผู้หนึ่งพลันตะโกน “ระวังอาวุธวิเศษของเขาแข็งแกร่งมาก! กางเกราะกันแต่เนิ่น ๆ ด้วย!”
ขณะกำลังตะโกน เขาก็เห็นด้ายเส้นหนึ่งพุ่งเข้ามาหา
เขารีบเลี่ยงหลบด้วยรอยยิ้มลำพอง
“ลูกไม้กระจอก ขอเพียงจับตามองไว้แต่แรก ก็ไร้ประโยชน์กับหัวกะทิอย่างเรา…”
พรวด!
ไม่ทันขาดคำ หว่างคิ้วของเขาก็ถูกด้ายไหมวิญญาณแทงทะลวงเป็นจุดสีแดง
สีหน้าของเขาแข็งค้าง
ไม่ได้สิ?
เขาหลบแล้วแท้ ๆ ไฉนมันจึงมาปรากฏตรงหน้าเขากะทันหันได้?
วิชามายา!
เป็นฝีมือวิชามายา!
ที่เขาหลบเมื่อครู่คือภาพหลอน!
น่าเสียดาย เขามารู้ตัวเมื่อสายไป
สีหน้าของเจียงผิงอันไร้อารมณ์ ลากร่างอ่อนแอของตนพลางควบคุมด้ายไหมวิญญาณโจมตีอัจฉริยะจากฝ่ายรักษาระเบียบทั้งหลาย
เมื่อใช้วิชามายาร่วมกับด้ายไหมวิญญาณ คนทั้งหลายจึงยากระวังหลบพ้น
ปวงชนซึ่งล้อมโจมตีหลัวอีเฟยถูกจัดการไปอย่างง่ายดาย
เจียงผิงอันเดินไปทางผู้ฝึกตนฝ่ายรักษาระเบียบทั้งหลาย
“พวกเจ้าคิดเสมอว่าโลกหล้าเป็นของพวกเจ้า ควบคุมชะตาตัดสินเป็นตายผู้ใดก็ได้ตามใจ เหยียบย ่าศักดิ์ศรีของผู้อื่นตามใจอยาก”
“คนอย่างพวกเจ้า
