กล่าวจบคําฟงชิงหยางก็สลายข่ายแสงกระบี่ที่ล้อมรักร่าง ยูไล หรือที่แท้ก็คือพระอาจารย์หมี่เยี่ยนออก เป็นแสงกระบี่ที่ควบสร้างจากพลังของกฎแห่งดิน!
“ยูไล วันหน้าอย่าได้หวังว่าข้าจะไว้ชีวิตเจ้า”
ฟงชิงหยางเอ่ยเสียงเบา
ยูไล ที่บัดนี้ได้ถูกพระอาจารย์หมี่เยี่ยนครอบงําสติ เหลือบมองฟงชิงหยางด้วยสายตาเย็นชา “ฟงชิงหยางเรื่องวันนี้ข้าจักจําไว้ไม่มีลืม…หลังจากนี้ร้อยปี ข้าจักไปเยือนพระราชวังจักรพรรดิส วรรค์งี้เมียเทียนตามสัญญา และเข่นฆ่ากับเจ้าไม่ตายไม่เลิกรา!”
พระอาจารย์หมี่เยี่ยนนั้น สิ่งที่เชี่ยวชาญที่สุดคือทักษะวิญญาณ
และตอนนี้จิตวิญญาณของมันได้รับบาดเจ็บสาหัสจากการลงมือวันก่อนของฟงชิงหยาง เช่นนั้นความแข็งแกร่งของมันจึงลดลงอย่างมาก พลังที่มันใช้ได้วันนี้ไม่ถึงครึ่งหนึ่งของพลังทั้งหมดด้วยซ้ํา ด้วยเหตุนี้มันถึงได้ตกเป็นรองฟงชิงหยางแต่ต้นจนจบ ไม่อาจแข็งขึ้นต่อต้านอะไรได้เลย เรียกว่าที่เอี้ยวตัวหลบแสงกระบี่สังหารได้ ก็เสมือนการดิ้นรนเฮือกสุดท้ายของปลาบนเขียงเท่า
ตอนนี้ในใจมันเจ็บแค้นนัก แทบรอให้จิตวิญญาณฟื้นฟูสมบูรณ์และสู้กับฟงชิงหยางไม่ไหวแล้ว!
“จะมาตอนไหนก็มาข้ารอได้”
ได้ยินวาจาท้าทายของพระอาจารย์หมีเยี่ยนสีหน้าฟงชิงหยางก็แลดูเฉยเมยไร้แยแส เสียงพูดก็สงบไม่คล้ายนําพา ราวกับพึ่งรับปากเรื่องราวอันไร้สําคัญ
“หึ!”
พระอาจารย์หมี่เยี่ยนพ่นลมขึ้นจมูกเสียงเย็น ก่อนจะเห็นร่างจากไปไม่เหลียวหลัง
