“ใช่ สมควรเป็นมนุษย์ที่ถือกําเนิดในระนาบโลกียะ”
ต้วนหลิงเทียนพยักหน้า “อีกทั้งระนาบโลกียะบ้านเกิดมันก็สมควรเป็นระนาบโลกียะบ้านเกิดเดียวกับ จักรพรรดิสวรค์ชวนหยวนเทียน และจักรพรรดิสวรรค์อวีหวงเทียน ระนาบเหยียนหวง”
“กล่าวไปแล้ว ระนาบเหยียนหวงนั่นก็ถือเป็นระนาบโลกะบ้านเกิดข้าอีกแห่ง”
“เรื่องนี้ไม่มีอะไรผิดพลาดแน่”
ต้วนหลิงเทียนกล่าวด้วยความมั่นใจ
ทุกวันนี้ พอได้พบพานตัวตนในตํานานโลกเก่าบนระนาบเทวโลกทีละคนๆ ทําให้ต้วนหลิงเทียนตระหนักได้แล้วว่าตัวตนในตํานานโบราณทั้งหลายไม่ใช่ตัวละครที่ใครปั้นแต่งอุปโลกน์ขึ้น แต่เป็นตัวตนที่เคยดํารงบนโลกอยู่จริงๆ!
“ยูไล เป็นมนุษย์ไม่ผิดแน่”
ตอนนี้เองฟงชิงหยางยังกล่าวเสริมออกมาอีกคน “เมื่อ 2,000 ปีก่อน ข้าเองก็เคยไปยังสถานที่แห่งหนึ่ง และไปเจอพวกกงซุนซวนหยวน อวี๋ห้าวเทียน และยูไลที่นั่น และสถานที่ดังกล่าวก็มีแต่มนุษย์เท่านั้นที่เข้าไปได้”
“ไม่มีเหตุผลเลย…”
หลิงเจวี๋ยอวิ๋นขมวดคิ้วย่นเป็นปม “จากบันทึกเรื่องราวที่ผู้แข็งแกร่งที่สุดในตระกูลข้าเขียนไว้ในสวรรค์และโลกแห่งนี้ มีเพียงเผ่าพันธุ์เดียวเท่านั้น ที่สามารถใช้เคล็ดวิชาลับชิงร่างผู้อื่นได้อย่างสมบูรณ์ครั้งหนึ่ง…”
“และหลังจากใช้เคล็ดวิชาลับดังกล่าว ไม่เพียงจะได้ร่างกายมาครองอย่างไร้ผลกระทบ ยังจะได้รับความรู้ความเข้าใจทั้งหมด ไม่ว่าจะเป็นกฏ หรือความเข้าใจในจตุรวิถีสวรรค์และโลกมาเป็นของตัว”
