ได้ยินคำพูดของพระอาจารย์หมี่เยี่ยนในคราบยูไล อาวุโสของพระราชวังจักรพรรดิสวรรค์ที่ควบคุมค่ายกลก็ขมวดคิ้วเป็นปม เอ่ยตอบบกลับมาด้วยความลำบากใจ “เจ้าวิหารยูไล วิหารเฟิงฮ่าวตกลงกับใต้เท้าจักรพรรดิสวรรค์เราไว้แล้ว ว่าครั้งนี้ผาบรรพกาลพียงอนุญาตให้อัจฉริยะที่ผ่านเข้ารอบทั้ง 100 คนเข้าไปได้เท่านั้น…”
“ใต้เท้าคิดเข้าไป ข้าน้อยเกรงว่าคงไม่เหมาะสมกระมัง”
ได้ยินคำตอบของอาวุโสพระราชวังจักรพรรดิสวรรค์หยวนสื่อเทียน ยูไลก็ไม่ได้แปลกใจอะไร เพียงกล่าวคำสืบต่อด้วยรอยยิ้ม “สหายท่านนี้ อาตมาเพียงอยากเข้าไปพบศิษย์ในนามของอาตมาที่พอมีแววเท่านั้น เพื่อดูว่ามันจักมีความเข้าใจอันใดเพิ่มขึ้นหรือไม่หลังชมดูผาบรรพกาล หากมีจุดไหนสงสัยอาตมาจักได้ช่วยชี้แนะให้มัน…”
“รบกวนสหายท่านช่วยเหลืออาตมาสักครั้งเถอะ…”
ขณะกล่าวร้องขอ ยูไลก็สะบัดมือเรียก ไม้เท้าประหลาดหนึ่งออกมาจากแหวนพื้นที่ “ไม้ตะพดนี้เป็นศาสตราอมตะจักรพรรดิที่อาตมาเคยใช้เมื่อหลายปีก่อน ถึงแม้ตอนนี้จิตวิญญาณศาสตราจักได้รับบาดเจ็บ และต้องใช้เวลาฟื้นฟูรักษาหลายปี…แต่สำหรับเซียนอมตะอย่างเราๆแล้ว สิ่งที่มีไม่ขาดไยมิใช่เวลาหรอกหรือ?”
“หากสหายท่านยินดีอำนวยความสะดวกให้อาตมาสักครั้ง ไม้ตะพดของอาตมาก็ยินดีมอบให้สหายท่าน…เช่นนั้นสหายท่านคิดเห็นอย่างไร?”
ครู่ต่อมาใบหน้าของยูไลก็คลี่ยิ้มกว้าง แลดูสดใสจริงใจนัก
