ต้วนหลิงเทียนพยักหน้ารับ จากนั้นก็พูดตัดบท “ข้าไปหาหน้าผาที่มีกฏมิติก่อน คงไม่ว่างคุยกับเจ้าแล้ว”
“ไปเถอะ”
อวี๋ตงฟางก็รับคำสั้นๆแล้วจากไปทันที มันเองก็กำลังหาหน้าผาที่มีสำนึกรู้ของกฏที่มันเชี่ยวชาญอยู่เหมือนกัน
บนยอดเขาแห่งนี้ที่เรียกว่าหน้าผาบรรพกาลนั้น มีหน้าผาทอดยาวมากมาย และหน้าผาทั้งหมดรวมแล้วถึงเรียกว่าผาบรรพกาล แต่ละแห่งก็จะมีสำนึกรู้ของกฏที่บันทึกไว้แตกต่างกัน…และก็ไม่ใช่ว่ากฏเดียวกันจะมีแค่แห่งเดียว แต่มีมากพอสมควร อย่างไรก็ตามหากมีใครแผ่สำนึกเทวะไปหยั่งถึงสำนึกรู้อยู่ก่อน คนอื่นก็ไม่อาจใช้หน้าผาจุดเดียวกันได้
ระหว่างทางต้วนหลิงเทียนก็พบเจอหน้าผาที่มีสำนึกรู้ของกฏมิติบ้างแล้ว แต่เขาพบว่ามีคนจับจองเป็นที่เรียบร้อย
ถึงแม้ว่ากฏมิติจะเป็น 1 ใน 4 กฏสูงสุด และมีคนที่เข้าใจค่อนข้างน้อย ทว่าผู้ที่เข้าร่วมศึกอัจฉริยะสวรรค์มีใครไม่ใช่อัจฉริยะบ้าง?
โดยเฉพาะผู้ที่ผ่านเข้ามาถึงรอบนี้ได้ กล่าวไปเฉลี่ยแล้วก็มี 1 คนต่อ 1 ระนาบเทวโลกเท่านั้น!
‘ตรงนั้นยังว่างอยู่’
ครู่ต่อมาต้วนหลิงเทียนก็พบหน้าผาที่มีความผันผวนของพลังมิติอีกครั้ง และพบว่าไม่มีใครหยุดดูผาแห่งนี้เลย เขาก็เร่งรุดพุ่งไปจับจองหน้าผาดังกล่าวทันที
และพอหันไปดูรอบๆ เขาก็พบว่าหน้าผาแถบนี้ มีคนที่นั่งดูชมอยู่น้อยมาก
