กล่าวถึงจุดนี้ว่างถิงก็หยุดลงเล็กน้อย มองต้วนหลิงเทียนด้วยความระวังพลางกล่าวสืบต่อว่า “มันยังตะโกนถามว่าไฉนใต้เท้าจักรพรรดิสวรรค์ไม่ยอมรับมันเป็นศิษย์? ทั้งๆที่ตัวมัน…สามารถเอาชนะศิษย์ที่แท้จริงเพียงหนึ่งเดียวที่ใต้เท้าจักรพรรดิสวรรค์พึ่งรับมาได้ในกระบวนท่าเดียว!”
“ตอนนั้นเหมือนมันจะไปสืบข้อมูลของท่านมาเป็นอย่างดี และรู้ว่าท่านมีอายุน้อยกว่ามัน 300 กว่าปีอีกด้วย…”
ว่างถิงกล่าวต่อ “กล่าวได้ว่า ตอนแรกมันก็ไม่ได้พูดอะไรมากนัก แต่ไปๆมาๆ…เจตนาของมันก็ชัดเจน ทั้งหมดที่มันพูดก็แค่จะสื่อว่า ใต้เท้าจักรพรรดิสวรรค์มีตาหรือไม่…ไฉนถึงได้ตาฝ้าฟางรับท่านมาเป็นศิษย์ได้”
“หืม? มีเรื่องแบบนี้ด้วยรึ?”
หลังได้ยินเรื่องราวจากว่างถิง ต้วนหลิงเทียนก็พอเข้าใจได้ว่าไฉนโอวหยางชี่ถึงเพ่งเล็งมาที่เขา แถมยังมองเขาด้วยสายตาแหลมคมเอาเรื่องแบบนั้น
พอรับทราบเรื่องราว เขาก็ไม่แปลกใจเลย
วูบ!
ร่างต้วนหลิงเทียนพลันอันตรธานหายไปจากที่นั่งทันที ปรากฏตัวอีกครั้งคนก็ข้ามมิติมาลอยร่างอยู่เบื้องหน้าโอวหยางชี่ไม่ไกล มองสบตาโอวหยางชี่พลางกล่าวว่า “ลงมือเถอะ”
อย่างไรก็ตามแม้ต้วนหลิงเทียนจะบอกให้โอวหยางชี่ลงมือแล้ว แต่มันกลับไม่คิดลงมือแต่อย่างใด เพียงมองจ้องต้วนหลิงเทียนตาเขม็ง เอ่ยถามออกมาเสียงหนัก “ต้วนหลิงเทียน เจ้ารู้หรือไม่…ว่าข้ารอเวลานี้มานานแค่ไหน?”
“ข้าไม่รู้”
