ว่างถิงหยุดเล็กน้อย ราวกับลังเลอะไรบางอย่าง ค่อยตัดสินใจกล่าวออกมาว่า “ข้าเคยได้ยินมาว่าโอวหยางชี่ผู้นี้ มันเคยคุกเข่าอยู่หน้าพระราชวังจักรพรรดิสวรรค์จี้เมี่ยเทียนเป็นเวลา 1 เดือนเต็มๆ เพื่อขอให้ใต้เท้าจักรพรรดิสวรรค์ยอมรับมันเป็นศิษย์…อย่างไรก็ตามตั้งแต่ต้นจนนจบ ใต้เท้าจักรพรรดิสวรรค์ไม่คิดเหลียวแลมันเลย”
“มันคุกเข่าอยู่ตลอดหนึ่งเดือนเต็มๆ สุดท้ายค่อยจากไปเงียบๆพร้อมกับความผิดหวัง…”
“เจ้านั่นนับว่ายึดติดกับเรื่องนี้มาก…หลังจากมันกลับไป มันก็ไปสร้างชื่อเสียงจนโด่งดังไปทั่วจี้เมี่ยเทียน มันไล่ท้าประลองอัจฉริยะที่อายุไม่ถึงพันปีมากมายและเอาชนะได้ทั้งหมด เมื่อ 100 ปีก่อนพลังของมันก็เทียบได้กับเทพสงคราม 3 ดาราแล้ว หลังจากสร้างชื่อเสียง มันก็ย้อนกลับมาคุกเข่าอยู่หน้าพระราชวังจักรพรรดิสวรรค์จี้เมี่ยเทียนอีกครั้ง รอบนี้ยังคุกเข่าไปทั้งสิ้น 3 เดือนเต็มๆ ด้วยหวังให้ใต้เท้าจักรพรรดิสวรรค์ยอมรับมันเป็นศิษย์”
“กระนั้นใต้เท้าจักรพรรดิสวรรค์ก็ไม่ได้สนใจมันแม้แต่น้อย”
“และคราวนี้มันก็ไม่ได้จากไปเงียบๆเหมือนครั้งก่อน…แต่กลับตะโกนโวยวายหน้าพระราชวังจักรพรรดิสวรรค์อย่างไม่ยอมแพ้…”
