ต้วนหลิงเทียนเหลือบมองไปยยังถังซานเปาก่อน ค่อยหันไปมองหลิงเจวี่ยอขึ้นและมันก็พยักหน้ากล่าวคําว่า “อืม” ในลําคอ
“พี่น้องต้วนหลิงเทียนท่านคงไม่มีได้มีเรื่องที่พูดไม่ได้กับพี่น้องท่านนี้ใช่ไหม?”
ถังซานเปาโพล่งออกมา “พี่น้องท่านนี้ กับผู้ใดก็ชักสีหน้าเย็นชาใส่ มีเพียงกับพี่น้องต้วนท่านถึงพอได้เปลี่ยนสีหน้าบ้าง..ชายหนุ่มหน้าตาดีเช่นพี่น้องต้วน คงไม่ได้ชอบผู้ชายจริงๆกระมัง?”
ขณะกล่าววสองตาถังซานเปาก็เบิกกว้าง มองต้วนหลิงเทียนด้วยสายตาราวกับมองตัวประหลาด
“ซานเปาถ้าเจ้าไม่พูด ก็ไม่มีใครหาว่าเจ้าเป็นใบ้หรอก”
ต้วนหลิงเทียนหันไปมองงถังซานเปาตาขวางด้วยรําคาญ เจ้านี่ผีเจาะปากมาพูดรีไร?
เขาล่ะอยากรู้จริงๆว่าอย่างเจ้านี่มันจะมีลูกมีเมียได้ไหม?
ถึงแม้เขาจะไม่ได้อยู่กับถังซานเปานานนัก แต่ก็พอบอกได้ว่าอีกฝ่ายเป็นคนเฮฮาสบายๆทําให้ผู้อื่นรู้สึกเสมือนว่าพึ่งออกมาจากปาเขา เห็นอะไรก็ตื่นเต้นไปหมดจริงๆ
“ถังซานเปา นี่เจ้าไม่รู้เหรอ ว่าเจ้าตัวนมันมีลูกมีเมียแล้วน่ะ?”
ซูหลี่กล่าวพลางหัวเราะ
“หา!?”
ถังซานเปาตกใจ “ข้าข้าไม่รู้เลย!”
จากนั้นมันก็เปลี่ยนไปมองจ้องหลิงเจี่ยอขึ้นแทน ถึงแม้ปากจะไม่กล่าวคําใดออกมา แต่สายตาก็มากพอจะอธิบายทุกอย่างเห็นได้ชัดว่ามันกําลังสงสัยว่าหลิงเจี่ยอขึ้นใช่มีรสนิยมพิเศษหรือไม่ถึงได้ดีแต่กับต้วนหลิงเทียนคนเดียว
“หากยังมองอีก ข้าจะควักลูกตาเจ้า”
