อนิจจาทุกครั้งที่มั่นใจในเรื่องนี้สุดท้ายพอตัวนหลิงเทียนปรากฏตัวขึ้น ก็บดขยี้ความมั่นใจของมันทิ้งจนไม่มีชิ้นดี
ตอนนี้มันก็เลยเลิกคิดจะแข่งขันกับต้วนหลิงเทียนอีกต่อไป
เพราะมันไม่คิดว่าต้วนหลิงเทียนเป็นผู้คน แต่เป็นสัตว์ประหลาด ยังเป็นสัตว์ประหลาดที่ไม่อาจแข่งขันด้วยได้!
คงมีแต่ตัวซูหลี่เองเท่านั้น ที่รับทราบดีว่าเรื่องนี้ทําให้มันละเหี่ยใจขนาดไหน
ได้ยินคําพูดของซูหลี่ ต้วนหลิงเทียนก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกเขินอยู่บ้าง แต่หลังจากลองคิดดูเขาก็พบว่าเรื่องราวมันเป็นแบบนั้นจริงๆ ทําให้เขารู้สึกพูดไม่ออกอยู่บ้าง
หรือจะให้เขาบอกกับซูหลี่ว่า…
โทษที ข้าไม่ได้ตั้งใจงั้นเหรอ?
แต่นั่นเขาตั้งใจจริงๆ!
ครั้งนี้ด้วนหลิงเทียนกับซูหลี่ก็เลือกนั่งที่เดิม และพบว่าพวกหลิงเจวี่ยอขึ้น ถังซานเปา ไม่เว้นพวกจางเทียนโย่วก็ได้มานั่งรออยู่ก่อนแล้ว เพียงเว้นที่นั่งของต้วนหลิงเทียนกับซูหลีว่างไว้
“โล่งไปที ในที่สุดพวกท่านก็มากันแล้ว”
พอเห็นตัวนหลิงเทียน สองตาถังซานเปาก็ลุกวาวจ้า เร่งกล่าวออกมา “พี่น้องต้วน พี่น้องซูหลี่พวกท่านไม่รู้หรอกว่าตอนที่พวกท่านไม่อยู่ พวกเรา 4 รู้สึกอึดอัดกับพี่น้องก้อนน้ําแข็งมาดขรึมผู้นี้เพียงใด…”
ก้อนน้ําแข็งมาดขรึมที่ถังซานเปาพูด แน่นอนว่าย่อมเป็นหลิงเจี่ยอขึ้น
“พวกเจ้ามากันเร็วดีจริง”
