หัวใจอันจุกค้างของเมิ่งจิงคลายตัวเสียที “ฮ่า ๆ โอ๊ยขำตายแล้ว ห้าล้านมลายสิ้น ยังมีหน้ามาล้อเลียนเจ้าท่อนไม้ของข้า โง่เง่านัก ฮ่า ๆ”
เดิมที โจวเฟิงยังทนไหว แต่เมื่อได้ยินเช่นนี้ โลหิตคำโตก็กระฉูดออกมา
เมื่อสิ้นหินวิญญาณห้าล้าน ความพยายามตลอดมาก็เสียเปล่า!
ความโศกเศร้าเกาะกุมจิต ทำไมข้าต้องมาพนันด้วย! ทำไมจึงวู่วาม?
เขาอยากตัดมือตัวเองนัก
เห็นเช่นนี้ นางรำสองคนซึ่งขนาบซ้ายขวาโจวเฟิงก็ผละจากไปเงียบ ๆ
ไม่มีเงินแล้ว? ในเมื่อไม่มี ใครจะรับใช้เจ้า
ผู้ฝึกตนบางคนเห็นเจียงผิงอันทำกำไรมโหฬาร เห็นโจวเฟิงหมดเนื้อหมดตัว ก็เลิกคิดพนันศิลา
พวกเขาเก็บหินวิญญาณอย่างยากลำบาก หากสิ้นเนื้อประดาตัวขึ้นมา พวกเขาคงฆ่าตัวตาย
เมิ่งจิงแย้มยิ้ม ผ่าศิลาที่เถ้าแก่ให้มา แต่มิคาดว่านางจะพบสมบัติ!
“หินวิญญาณวารีก้อนนี้ สามหมื่นหินวิญญาณ” เจ้ามือพนันศิลากล่าว
โจวเฟิงอารมณ์เสียเป็นทุนเดิม เห็นเช่นนี้เขาก็แทบกระอักเลือดอีกหน
ห้าล้านของเขาล่ะ! ไม่ได้อะไรเลย!
กระทั่งยอดฝีมือขอบเขตวิญญาณแรกกำเนิด เสียไปห้าล้านยังกระอักเลือด นับประสาอะไรกับผู้ฝึกตนขอบเขตสร้างรากฐานอย่างโจวเฟิง
