วาจากล่าวตอบสั้นๆของฟงชิงหยาง ก็เผยให้เห็นถึงความมั่นใจในตัวต้วนหลิงเทียน และกระทั่งกงซุนซวนหยวนเองยังอดตกใจไม่ได้กับคําตอบดังกล่าว
ก่อนที่ฟงชิงหยางจะตอบ มันหลงคิดว่าฟงชิงหยางอาจกล่าวตอบมาอย่างถ่อมตัวและขอไปที
แต่ทว่าด้วยสีหน้าท่าทางขณะกล่าวตอบนั่น เห็นได้ชัดว่าฟงชิงหยางคิดอย่างนั้นจริงๆ ไม่ได้แค่พูดลอยๆ
“ถงถู”
ตอนนี้เองกงซุนชวนหยวนก็เอ่ยคําออกมาเสียงเบา
ส่วนด้านถงถูที่พอได้ยินอาจารย์เรียกทักก็สะดุ้งเล็กน้อย จากนั้นมันก็แลดูอีกอักแต่สักพักก็ได้แต่กล่าวคําขอโทษด้วนหลิงเทียนออกมา “ศิษย์น้องต้วน เรื่องวันก่อนที่ข้าเสียมารยาทไป ต้องขออภัยเจ้าด้วย”
ถึงแม้อีกฝ่ายจะกล่าวคําขอโทษออกมา แต่ดูจากสีหน้าท่าทีของอีกฝ่ายแล้ว ต้วนหลิงเทียนก็รู้ดีว่าถงถูไม่เต็มใจจะขอโทษเขา ที่ทําไปก็เพราะโดนกงซุนชวนหยวนบีบให้ทําเท่านั้น
“เจ้าไม่จําเป็นต้องขออภัยอะไรข้าหรอก”
ต้วนหลิงเทียนส่ายหัว ก่อนจะมองถงถูตาเขม็ง “สุดท้ายวันนั้น ก็ไม่ใช่ข้าที่เป็นคนเจ็บ”
“เจ้า!”
ได้ยินคําพูดของต้วนหลิงเทียน ทั้งสายตาที่มองจ้องมานั่น สีหน้าถงถูกเปลี่ยนเป็นอัปลักษณ์ปั้นยากทันที
พลังเซียนอมตะต้นกําเนิดพุ่งพล่านออกมาทั่วร่าง ก่อนจะเข้าสู่สภาวะพร้อมสู้รบทันที
