สภาพซือถูฉูชิงในตอนนี้แลดูน่ากลัวนัก สองตานางแดงฉานราวคนคลั่ง ปิ่นปักผมไม่ทาบแตกหักไปตั้งแต่เมื่อไหร่ เส้นผมฟูฟ่องปานอสรพิษ พลังเซียนอมตะต้นกำเนิดอันน่ากลัวปะทุออกมาทั่วร่างปานเพลิงงไฟ ชดคลุมโบกกระพือแม้ไร้ลม กล่าวด้วยน้ำเสียงเล็ดรอดไรฟันปานสัตว์ป่า…
เรียกว่าสารรูปซือถูฉูชิงตอนนี้หมดคราบหญิงงามโดยสิ้นเชิง จะเหลือก็แต่หญิงงบ้าที่คุ้มคลั่งนางหนึ่ง
“รอให้ช่องทางเชื่อมต่อระนาบเทพกับระนาบเทวโลกเปิดออกเมื่อใดข้าจักขึ้นไปหามัน…ถึงแม้ข้าจักไม่ได้สำคัญอะไรในใจของมันนัก แต่เพื่อเห็นแก่วันวานอันดี อย่างน้อยๆมันก็ต้องแก้แค้นให้ลูกสาวเรา!”
ในดวงตาของซือถูฉูชิง เปี่ยมล้นไปด้วยความแค้นอย่างถึงที่สุด
แต่ไม่นานนัก นางก็สงบสติลงได้ มือสะบัดเรียกปิ่นปักผมชิ้นมาก่อนจะรวบผมเป็นมวยแล้วปักไว้ หวนคืนสู่รูปลักษณ์โฉมงามแสนอ่อนโยนอีกครา หาคราบหญิงบ้าคุ้มคลั่งก่อนหน้าไม่เจอ…
“อวี่เอ๋อ…”
ครู่ต่อมาซือถูฉูชิงก็ติดต่อไปหา เฟิ่งเจียนอวี่ อดีตธิดาเทพของนิกายลั่วสุ่ยและยังเป็นแฝดสาวคนโต “พวกเราต้องรีบออกจากพระราชวังจักรพรรดิสวรรค์ฉีหงเทียนเดี๋ยวนี้ พวกเรามิอาจอยู่ที่นี่ได้อีกต่อไป”
เนื่องจากจักรพรรดิสวรรค์ฟงชิงหยางเห็นนางมากับจักรพรรดิสวรรค์ฉีหงเทียน เช่นนั้นอีกฝ่ายสมควรเดาได้แล้วว่านางมาซ่อนตัวอยู่ที่นี่ พอศึกอัจฉริยะสวรรค์จบลงเมื่อไหร่ โอกาสทีอีกฝ่ายจะมาหาตัวนางถึงที่นี่ก็ไม่ใช่ว่าจะไม่มี
