ต่อมาภายหลัง อาจารย์ของมันก็กลับมาด้วยสีหน้าเฉยเมย
ถึงแม้อาจารย์มันจะไม่ได้พูดอะไรออกมา แต่มันย่อมรู้ดีว่าไม่พ้นต้องพ่ายแพ้ผู้อื่นกลับมาแน่ หาไม่แล้วไฉนขาไปมาดคนอย่างพยัคฆ์แต่ขากลับจ๋อยเยี่ยงแมวเซาเช่นนี้
ตั้งแต่วินาทีที่มันรับทราบว่าอาจารย์ถูกผู้อื่นทุบตีแพ้พ่ายกลับมา มันก็เริ่มบูชาฟงชิงหยาง ประหนึ่งแบบอย่างชั่วชีวิต
เพราะในความประทับใจของมัน อาจารย์ผู้นี้วางท่าใหญ่โตนัก ประพฤติตัวราวกับตัวเองเป็นจ้าวสวรรค์ และมันเป็นแค่ลูกเมียน้อย ถึงแม้จะปลีกวิเวกไม่ค่อยยุ่งเรื่องโลกภายนอก แต่อาจารย์ของมันพอทราบว่าผู้ใดร้ายกาจก็มักไปท้าสู้จนได้ชัยกลับมาเสมอ และทุกครั้งก็จะมาโอ้อวดกับมันสามวันสามคืน
เรียกว่าครั้งนั้นเป็นครั้งแรกเลยที่มันเห็นอาจารย์สงบเสงี่ยมไม่พูดถึงเรื่องที่ไปจี้เมี่ยเทียนออกมาสักแอะ
นอกจากนั้นตัวมันก็ถูกอาจารย์ใช้อํานาจข่มเหงมาโดยตลอด หากเกียจคร้านไม่บ่มเพาะก็จะถูกติ หากทําไม่ได้ตามเป้าก็จะถูกทุบ เช่นนั้นพอเห็นอาจารย์แพ้พ่ายผู้อื่นมา มันเสมือนได้คนช่วยล้างแค้นให้ จึงมีความสุขมาก
เรียกว่าเพราะเหตุนี้มันจึงยึดถือฟงชิงหยางเป็นแบบอย่างประเสริฐ และการมาเข้าร่วมศึกอัจฉริยะสวรรค์ครั้งนี้ มันก็ถือว่าตัวเองเป็นสาวกที่ชื่นชอบฟงชิงหยางด้วย
“แต่ให้ตายเถอะ ไม่คิดเลยว่าพี่น้องต้วนจะเป็นถึงศิษย์ที่แท้จริงของจักรพรรดิสวรรค์ฟงชิงหยาง”
