ได้ยินคําพูดของเว่ยฉี และตระหนักถึงความเย้ยเยาะดูถูกของพวกจางเทียนโย่วทั้ง 3 ต้วนหลิงเทียนก็รู้ดีว่าทุกคนไม่เชื่อเขา
อย่างไรก็ตาม เขาก็ลอบหัวเราะอยู่ในใจ
ตลอดระยะเววลาหลายร้อยปีที่ผ่านมา ตลอดเส้นทางการฝึกปรือ ยังมีความดูถูกหยันหยามใดที่เขาไม่เคยพบเจอ? กับบเรื่องพรรค์นี้เขาคุ้นชินกับมันมานานแล้ว
ฉากดังกล่าวนับเป็นอะไร?
ต้วนหลิงเทียนก็เลยขี้เกียจจะต่อล้อต่อเถียงกับพวกมัน
“เอาล่ะ พวกเรามาถึงแล้ว”
เมื่อพื้นที่ราบทุ่งหญ้าอันกว้างใหญ่ปรากฏสู่สายตา รวมถึงแนวบ้านพักที่ตั้งเรียงรายเป็นทิวแถวสวยงามท่ามกลางความเขียวขจี ต้วนหลิงเทียนและคนอื่นก็ได้ยินเสียงเว่ยฉีดังขึ้นอย่างประจวบเหมาะ
ขณะเดียวกันต้วนหลิงเทียนก็สังเกตเห็นได้
ทันทีที่พวกเขามาถึงเขตทุ่งราบอันมีบ้านพักเรียงราย ผู้คนมากมายก็กวาดตามาจับจ้องสํารวจพวกเขา
“ศิษย์น้องต้วน ท่านสามารถเลือกบ้านพักหลังใดก็ได้เป็นที่พัก…หลังจากเลือกแล้ว เพื่อหลีกเลี่ยงไม่ให้มีผู้ใดมารบกวนท่านก็เพียงสลักบางคําไว้หน้าประตู เพื่อบอกว่ามีคนอยู่”
เว่ยฉีหันไปยิ้มกล่าวกับต้วนหลิงเทียน
ขณะเดียวกันมันก็สะบัดมือขึ้นเบาๆ ปรากฏลูกแก้ววิญญาณผุดขึ้นจากความว่างลูกหนึ่ง และยื่นส่งให้ต้วนหลิงเทียน “ศิษย์น้องต้วน นี่คือลูกแก้ววิญญาณของข้า หากมีเรื่องงอื่นใดท่านสามารถส่งข้อความมาหาข้าได้ทุกเวลา”
