พอเห็นว่าต้วนหลิงเทียนคล้ายไม่สนใจคําพูดของจางเทียนโย่วเว่ยฉีที่คิดว่าต้วนหลิงเทียนเหมือนจะไม่เชื่อคําพูดอีกฝ่าย ก็เลยเอ่ยเสริมขึ้นมา “ศึกอัจฉริยะครั้งก่อน พลังฝีมือของผู้ที่ได้อันดับต่างๆ ล้วนเป็นเช่นนั้นจริงๆ”
“และที่ไฉนปกติไม่มีใครล่วงรู้ เพราะอัจฉริยะเหล่านั้นล้วนเก็บตัวเงียบเกินไป ไม่ค่อยเปิดเผยตัวตนเท่าไหร่ จนมาเผยตัวเอาตอนมีศึกอัจฉริยะสวรรค์”
“อย่าว่าแต่ผู้อื่นเลย แต่ให้เป็นข้าหรือท่านอาจารย์ก็ไม่มีวาสนาได้เข้าไปยังห้องลับแห่งกฎของวิหารเฟิงฮ่าวสักครั้ง…หากมีโอกาสได้เข้าห้องลับแห่งกฎนั้น ไม่ทราบจะเป็นเรื่องดีถึงเพียงใด…”
เว่ยฉีกล่าว
“ศิษย์พี่เวยฉี แล้วท่านเคยเข้าร่วมศึกอัจฉริยะสวรรค์หรือไม่?”
ต้วนหลงเทียนเอ่ยถามด้ววยความสงสัย
“ข้าไม่เคยเข้าร่วม
เว่ยฉีส่ายหัว “โชคชะตาข้าไม่ค่อยเป็นใจสักเท่าไหร่ เจ้าเองก็คงทราบว่าชั่วชีวิตของทุกคน มีโอกาสเพียงแค่ครั้งเดียวเท่านั้นที่จะเข้าร่วมศึกอัจฉริยะสวรรค์…ตอนที่ข้ามีโอกาสเข้าร่วมศึกอัจฉริยะสวรรค์ ตัวข้ายังพึ่งมีอายุได้ 200 ปีเท่านั้น”
“แต่แน่นอนว่าก่อนที่ข้าจะมีอายุครบพัน ข้าก็เป็นจักรพรรดิอมตะสมญานามแล้ว แต่ก็แค่จักรพรรดิอมตะสมญานามดาษๆเท่านั้น”
“ก็อย่างที่จางเทียนโย่วพูดถึงข้าจะมีโชคได้เข้าร่วมศีอัจฉริยะสวรรค์ตอนอายุเกือบพัน ก็คงยากที่ข้าจะติดอยู่ใน 1,000 อันดับแรกได้”
เว่ยฉีถอนหายใจ
“ศิษย์พี่เว่ยฉีก็พูดไป…”
