“วิหารเฟิงฮ่าวครั้งนี้ถูกขิตให้ขโมยไก่ไม่สําเร็จ ยังต้องเสียข้าวสารไปอีกกํามือแล้วจริงๆในเมื่อกล้าควักผลอมตะหยวนปะทุออกมา ก็อย่าหวังว่าจะได้กลับไปอีกเลย…”
ขณะพึมพํา สองตาฟงชิงหยางก็ทอประกายสว่างวาบ
“ท่านอาจารย์ แล้วพวกเราจะออกเดินนทางเมื่อไหร่หรือ?”
ตัวนหลิงเทียนถาม
ตัวเขาเองสามารถออกเดินทางได้ทุกเมื่อ เพราะครอบครัวของเขาก็อาศัยอยยู่ในโลกใบเล็กภายในกายของเขาหมดแล้วสามารถออกมาพบกันได้ทุกเวลา ไม่ต้องเตรียมสิ่งใดอีก
“ออกเดินทางพรุ่งนี้แล้วกัน”
ฟังชิงหยางกล่าว “วันนี้ข้าต้องไปฝากฝังเรื่องราวให้เพิ่งหลัวก่อน”
“ทราบแล้ว”
ต้วนหลิงเทียนขานรับ
ยามเที่ยงของวันต่อมา ต้วนหลิงเทียนก็ติดตามฟังชิงหยางไปยังค่ายกลเคลื่อนย้ายข้ามระนาบเทวโลกของพระราชวังจักรพรรดิสวรรค์ขี้เมียเทียน และเดินทางไปยังหยวนสื่อเทียนทันที
“ท่านอาจารย์ไม่เคยไปพระราชวังจักรพรรดิสวรรค์หยวนสื่อเทียนงั้นหรือ?”
พอมาถึงหยวนสื่อเทียน ต้วนหลิงเทียนก็ตระหนักได้ทันทีว่าฟงชิงหยางไม่เคยมาหยวนสื่อเทียนเป็นแน่ เพราะพอมาถึงก็ไปถามหาทางไปพระราชวังจักรพรรดิสวรรค์กับผู้อื่นทันที
“จริงสิท่านอาจารย์ แล้วศึกอัจฉริยะนั่นจะเริ่มขึ้นเมื่อไหร่?”
ต้วนหลิงเทียนเอ่ยถามด้วยความสงสัย
