ฟัฟ! ฟีฟ! ฟีฟ! ฟีฟ! ฟีฟ! ฟัฟ!
ในหุบเขาอันสันโดษต้วนหลิงเทียนพยายามฝึกกระบี่ตามความเข้าใจที่ได้รับหลังชมมองรอยกระบีบนผนังผา และหมายประยุกต์ใช้กับกฏมิติของเขา
และเมื่อใดก็ตามที่ต้วนหลิงเทียนเข้าสู่ภวังค์ ทั่วร่างก็ปรากฏเงาร่างกระบี่เปล่งแสงเรืองรองออกมา คล้ายกลับกลายเป็นเซียนกระบี่คนหนึ่ง ให้ความรู้สึกลี้ลับทั้งงดงามไม่น้อย
เป็นธรรมดาว่าเงาร่างกระบี่ที่ปกคลุมทั่วกาย ยังมีพลังมิติเลือไว้อีกด้วย
กฏมิติก็คือกฏที่ต้วนหลิงเทียนเชี่ยวชาญมากที่สุด และหลังจากตระหนักรู้รอยกระบี่ได้บางส่วน ต้วนหลิงเทียนก็คลําหนทางใช้กฏมิติร่วมกับกระบีได้สําเร็จ
ตัวอย่างก็เช่นความลึกซึ้งเคลื่อนมิติ ความลึกซึ้งส่งผ่าน แม้แต่ความลึกซึ้งผ่ามิติ ก็สามารถนํามาผสานกับเพลงกระบี่ที่เข้าใจได้ กลายเป็นลี้ลับยากหยั่งถึงมากขึ้นทุกขณะ
วันเวลาผ่านไปนานเข้า ความสําเร็จในเชิงกระบีต้วนหลิงเทียนก็ยิ่งก้าวหน้า
เป็นธรรมดาว่าบางครั้งเขาก็พบเจอกับจุดตีบตันที่ทําอย่างไรก็ฝึกไม่สําเร็จ
หากทว่าถึงจะพบเจอจุดตีบตัน แต่สุดท้ายด้วยความพยามอุตสาหะ ในที่สุดต้วนหลิงเทียนก็ผ่านมันมาได้
ขณะเดียวกัน ความแข็งแกร่งของต้วนหลิงเทียนก็ยกระดับขึ้นด้วยความเร็วอันน่ากลัว
“เจ้าหนูช่างมีสติปัญญาเลิศล้ําจริงๆ”
