ถึงแม้ในใจของหยางอวิ๋นเซียวจะรู้สึกหงุดหงิดทั้งไม่พอใจอย่างมากที่โดนรุ่นเยาว์หยอกล้อ แต่ด้วยความกลัวที่มีต่อฟงชิงหยาง มันก็ได้แต่กล้ํากลืนความไม่พอใจดังกล่าวลงท้อง ไม่กล้าจะคายออกมาแม้เสี้ยวเศษ
“ต้วนหลิงเทียน!”
ตอนนี้เองจักรพรรดิอมตะวายุสุดขั้วที่ถูกหยางอวิ๋นเซียวสะกดไว้ สีหน้าของมันก็ซีดเผือด แต่ราวกับมันจะไขว่คว้าแสงแห่งความหวังสุดท้าย จึงมองกล่าวกับต้วนหลิงเทียนด้วยสองตาเป็นประกายวาดหวังว่า “ตราบใดที่เจ้าไม่ฆ่าข้า ข้าข่งเฝินยินดีเป็นทาสรับใช้ข้างกายเจ้าชั่วชีวิต”
“โอ้ จักรพรรดิอมตะวายุสุดขั้วยินดีเป็นข้ารับใช้ข้างกายข้าชั่วชีวิตงั้นหรือ?”
เผชิญกับการดิ้นรนเอาชีวิตรอดของจักรพรรดิอมตะวายุสุดขั้ว ต้วนหลิงเทียนเพียงยิ้มบางๆ จากนั้นสองตาก็ฉายประกายเยียบเย็น ก่อนจะตบฟาดฝามือสังหารเข้าใส่มันทันที
ด้วยมีหยางอวิ๋นเซียวใช้พลังสะกดเอาไว้ไม่ให้โคจรพลังใดๆได้ ข่งเฝินย่อมไม่มีแม้แต่โอกาสจะต้านทานพลังสังหารดังกล่าว ร่างแหลกเป็นละอองโลหิตสลายหายไปในอากาศธาตุทันที
หลังข่งเดินตกตายแล้ว หยางอวิ๋นเซียวก็หันไปมองถามฟงชิงหยางว่า “จักรพรรดิสวรรค์ฟงชิงหยาง ท่านพอใจแล้วกระมัง?”
“อืม”
ฟงชิงหยางพยักหน้ารับคําเบาๆ จากนั้นหยางอวิ๋นเซียวก็ไม่คิดรั้งอยู่ต่ออีกแม้วินาทีเดียยว กล่าวคําอําลาและเห็นร่างจากไปทันที
วินาทีนี้ต้วนหลิงเทียนตระหนักได้ถึงความสําคัญของความแข็งแกร่ง
