ตอนนี้พอมันได้ยินอาจารย์ส่งข้อความแจ้งมาว่ามันสามารถกลับพระราชวังจักรพรรดิสวรรค์ โหวเทียนได้แล้ว แถมจักรพรรดิสวรรค์ฟงชิงหยางก็ไม่ติดใจเอาความมันอีก ทําให้ร่างจักรพรรดิอมตะวสุดขั้วเห็นทานข้ามฟ้าไปปานลูกศร พริบตาก็บรรลุถึงสถานที่ตั้งค่ายยกลเคลื่อนย้ายข้ามระนาบเทวโลก และใช้มันเคลื่อนย้ายไปยังสถานที่ๆใกล้พระราชววังจักรพรรดิสวรรค์ฝูโหย่วเทียนที่สุด
จากนั้นไม่นานนัก มันก็กลับมาถึงพระราชวังจักรพรรดิสวรรค์ฝูโหย่วเทียน
“ท่านอาจารย์ เป็นข้าทําให้ท่านลําบากแล้ว”
ได้พบหน้าหยางอวินเซียวอีกครั้ง จักรพรรดิอมตะวายุสุดขั้วก็ได้แต่กล่าวคําด้วยสีหน้าสํานึกผิด
หยางอวิ๋นเซียวมองข่งเดินเบื้องหน้า ก่อนจะถอนหายใจเฮือกใหญ่ “ข่งเฝิน เจ้าไม่ควรตามใจลูกเจ้าแต่แรก หากมันไม่ชักนําเภทภัยมา เจ้ามีหรือจะถูกลากลงเหวแบบนี้”
ข่งเฝินพอได้ยิน ก็ถึงกับอึ้ง
นี่มันเรื่องอะไรกัน?
ไฉนวาจาที่อาจารย์กล่าวกับมัน ถึงแตกต่างจากตอนส่งข้อความมาหามันโดยสิ้นเชิง?
“ท่านอาจารย์”
จังหวะนี้ในใจข่งเผินบังเกิดสังหรณ์อัปมงคลหนึ่งผุดขึ้น และไม่ทันที่หยางอริ้นเซียวจะได้พูดอะไรสืบต่อ มันก็ปะทุพลังชั่วชีวิต ร่างไหววูบดั่งเงาเลือน ก่อนจะกลับกลายเป็นสายลมกรรโชกอันรุนแรงพุ่งหนีไปทันที
