อย่างไรก็ตาม มันพึ่งจะพุ่งหนีไปได้ไม่ทันไร มันก็พบบเจอเข้ากับพลังมหาศาลขุมหนึ่ง และพลังดังกล่าวยังราวกับโถมกันเข้าใส่มันทุกทิศทาง หน่วงรั้งมันเอาไว้ได้ง่ายดาย
“ท่านอาจารย์
ข่งเฝืนได้แต่หันไปมองหยางอริ้นเซียวด้วยสายตาไม่เต็มใจ “เพราะอะไร..?”
หากข่งเฝนยังไม่รู้ตัวว่าเป็นอาจารย์ที่หลอกให้มันกลับมา เกรงว่าชีวิตที่อยู่มานานปีคงไร้ค่า เยี่ยงชีวิตสุนัขแล้ว
“ข่งเฝิน ครั้งนี้อาจารย์จนปัญญาจะช่วยเจ้าจริงๆ”
หยางอริ้นเซียวระบายลมหายใจออกมาอย่างทอดถอน “จักรพรรดิสวรรค์ฟงชิงหยางร้ายกาจเกินไปยังดุร้ายเกินไป”
“วันนี้มันพาต้วนหลิงเทียนมาหาข้าถึงที่ แต่ไม่ทันได้พูดอะไรสักคํามันก็ลงมือทําร้ายข้าจนบาดเจ็บสาหัสจากนั้นพอมันพบว่าเจ้าไม่ได้อยู่ในพระราชวังจักรพรรดิสวรรค์ฝูโหย่วเทียน มันก็ยื่นคําขาดให้ข้าคิดไปคิดมาสุดท้ายข้าก็เหลือทางเลือกเดียวคือต้องพาเจ้าไปยังพระราชวัง จักรพรรดิสวรรค์จี้เมียเทียน หาไม่แล้วข้าก็มีแต่ต้องละทิ้งทุกอย่างและหลบหนีไปกับเจ้า…”
“มันกลายเป็นตัวตนขอบเขตเทพอันทรงพลังไปแล้ว อาศัยเพียงยกเท้าโบกมือก็ฆ่าข้าได้ง่ายๆ”
“เช่นนั้น เจ้าก็อย่าได้โทษอาจารย์เลย”
“หากจะโทษ ก็โทษลูกชายตัวดีของเจ้าที่ชักนําภัยพิบัติมาเถอะ…”
หางอวินเซียวกล่าว
“จักรพรรดิสวรรค์ฟงชิงหยางผู้นั้น…บรรลุถึงขอบเขตเทพแล้วจริงๆหรือ?”
