ใจข่งเดินเต็มไปด้วยความหวาดกลัว สองตาฉายชัดถึงความตื่นตระหนกตกใจ มันไม่คิดไม่ฝันเลยว่าคําร่ําลือที่ดังหน้าหูว่าฟงชิงหยางอาจบรรลุถึงขอบเขตเทพแล้ว ที่แท้จะเป็นความจริง
อย่างไรก็ตาม มีอีกเรื่องที่เหนือความคาดหมายของมัน
จักรพรรดิสวรรค์ฟงชิงหยางผู้นั้น เพียงเพื่อศิษย์ที่แท้จริงนั่นแล้ว ถึงกับฉีกหน้าอาจารย์ของมันอย่างไรไมตรี กระทั่งคิดจะฆ่าอาจารย์มันทิ้ง?
“ท่านอาจารย์ จักรพรรดิสวรรค์ฟงชิงหยางผู้นั้นมันไม่เห็นแก่ความสัมพันธ์เก่าก่อนเลยหรือ?”
จนถึงบัดนี้ข่งเผินยังรู้สึกมั่นยอมพร้อมใจอยู่บ้าง เพราะมันรู้ดีว่าเมื่อตกอู่ในมือของอาจารย์แบบนี้ ก็เป็นไปไม่ได้ที่จะหลบหนีไปไหนแล้ว
อย่างไรก็ตามแต่ มันก็ยังอยากจะคว้าทุกโอกาสที่มี
“ความสัมพันธ์เก่าก่อน?”
หยางอวินเซียวสายหัวไปมา “ข้ากับมันเป็นแค่สหายทั่วไป ยังนับว่ามีความสัมพันธ์เก่าๆอันใด อีก เดิมทีข้าหลงคิดว่าจะอย่างไรมันก็คงเห็นแก่หน้าข้าบ้าง ไม่ถึงขั้นฉีกหน้าคนรู้จักกันเช่นนี้”
“น่าเสียดายที่ข้าประเมินตัวเองสูงไป และประเมินความมุ่งมั่นของมันต่ําไป”
“จากเรื่องนี้เห็นได้ชัด…มันใส่ใจกับศิษย์ที่แท้จริงของมันอย่างต้วนหลิงเทียนนั่นมาก..หาไม่แล้ว มันคงไม่ทําถึงขนาดนี้”
หยางอวินเซียวกล่าว
จังหวะนี้จักรพรรดิอมตะวายุสุดขั้ว ข่งเฝินก็หมดหวังโดยสมบูรณ์
