หลังติดตาม ฟงชิงหยาง อาจารย์ของเขากลับมาถึงพระราชวังจักรพรรดิสวรรค์จี้เมียเทียน ต้วนหลิงเทียนก็ไม่ได้กลับไปยังจวนที่พักของเขาแต่อย่างไร ทว่าติดตามฟงชิงหยางมายังที่พักของอีกฝ่าย และรับฟังคําชี้แนะ
“เจ้ามีรากฐานอย่างยอดใจกระบี่อยู่แล้ว คิดจะทําความเข้าใจกฏทําลายล้างคงไม่ยากอะไร กระทั่งสามารถเดินตามเส้นทางของข้าได้อย่างราบรื่น…หากทว่ากฏมิติ 1 ใน 4 กฏสูงสุดที่เจ้าเชี่ยวชาญ ก็ไม่ได้ด้อยไปกว่ากฏทําลายล้างแม้แต่นิดเดียว”
บนโต๊ะหินอ่อน หน้าลานเล็กๆบนเกาะลอย ฟงชิงหยางมองต้วนหลิงเทียนที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามกล่าวออกชัดถ้อยชัดคํา “ดังนั้นข้าแนะนําให้เจ้าอย่าได้ละเลยกฏมิติเว้นแต่ความเข้าใจกฏมิติของเจ้าถึงจุดรอคอย และมีเวลาเรียนรู้กฏอื่น ก็ยังไม่สายเกินไปที่จะศึกษากฏทําลายล้าง”
“ทราบแล้วอาจารย์”
ต้วนหลิงเทียนรู้ว่าที่ฟงชิงหยางเลือกจะพูดออกมาแบบนี้ ก็เพื่อประโยชน์ของเขา
เขาเข้าใจดีว่าการกินคําใหญ่เกินกว่าจะเคี้ยวได้ไหวมันเป็นอย่างไร
“นอกจากนั้น เรื่องภรรยาของเจ้าที่ถูกกักตัวอยู่ในดินแดนการล่มสลายแห่งทวยเทพ..รอให้ช่องทางเชื่อมต่อระหว่างราบเทวโลกกับระนาบเทพเปิดออกเมื่อไหร่ ถึงตอนนั้นถ้าข้าสามารถช่วยเจ้าได้ ข้าก็จะพยามช่วยเหลือเจ้าเต็มที่”
ฟงชิงหยางกล่าว
ได้ยินคําพูดของฟงชิงหยาง ต้วนหลิงเทียนก็ผงะไปในใจรู้สึกซาบซึ้งไม่น้อย “ขอบคุณท่านอาจารย์
