เดิมที่เขาคิดว่าจะอย่างไรให้อาจารย์ร้ายกาจแค่ไหน แต่ก็ยังเป็นจักรพรรดิสวรรค์แห่งจี้เมียเทียนและซื้อถูฉชิงก็เป็นจักรพรรดินีสวรรค์แห่งถั่วสุ่ยเทียน ก็ต้องมีให้เกียรติกันบ้าง
แต่ใครจะไปคิดฝัน พอมาถึงอาจารย์เขาก็ตะโกนสั่งให้ผู้อื่นไสหัวออกมา!
เป็นธรรมดาว่าเสียงตะโกนของฟงชิงหยาง ย่อมทําให้คนของนิกายตั๋วสุ่ยแตกตื่นกันไม่น้อย
“เมื่อครู่ ที่ตะโกนมันพูดว่าอะไรนะ!?”
“เจ้านั่นมันเป็นใครกันแน่ ไฉนถึงกล้าเรียกใต้เท้าจักรพรรดินีสวรรค์ด้วยชื่อห้วนๆเช่นนั้น?”
“เสียงของมันสมควรดังมาจากบนฟ้าเหนือนิกายเรานี่พวกอาวุโสหน่วยลาดตระเวนมัน งานกันหรือไรไฉนปล่อยให้ผู้อื่นบุกเข้ามาได้ง่ายๆโดยที่พวกเราไม่รู้?”
“มันกล้าเรียกหาใต้เท้าจักรรพรดินีสวรรค์ด้วยชื่อห้วนๆ แถมสั่งให้ไสหัวออกไปอีก ไม่ว่าที่มาเป็นใครแต่ข้าว่ามันไม่ง่ายแน่!”
ในนิกายตั๋วสุ่ยก็มีอาวุโสหลายคนที่มีโมโหกับเสียงตะโกนของฟังชิงหยาง แต่หลายคนก็เลือกจะเก็บงําความโมโหเอาไว้ไม่ทําอะไรบ่มบ่าม เพราะรู้สึกว่าใครก็ตามที่หาญกล้ามาตะโกนด้วยวาจาเช่นนี้น่ากลัวจะไม่ใช่คนธรรมดา!
เกรงว่าหากผู้มาไม่ใช่คนเสียสติ ก็ต้องมีพลังฝีมือสูงเทียมฟ้า!
