หลังจากผ่านไปสักพัก ต้วนหลิงเทียนก็สูดลมหายใจเข้าลึกๆเพื่อระงับอารมณ์ แม้สติจะกลับมาอยยู่กับร่องกับรอยแล้ว แต่สีหน้าขยังบิดเบี้ยวนั้นยากนัก “หากเสียวเฟยยเอ่อ เทียนหวี่ และ ท่านพ่อท่านแม่ล่วงรู้เรื่องนี้ ทั้งหมดต้องเสียใจแน่…”
“แต่สุดท้ายสักวันก็ต้องรู้อยู่ดี แล้วกันไปเถอะ”
เดิมที่ต้วนหลิงเทียนก็คิดจะปิดเรื่องนี้กับเฟยและคนอื่นๆ แต่หลังจากคิดอีกที จะช้าจะ เร็วสักวันทุกคนก็ต้องล่วงรู้อยู่ดี เช่นนั้นก็ไม่จําเป็นต้องปิดบังอะไร
และเมื่อต้วนหลิงเทียนําเรื่องนี้ไปบอกต่อทุกคนในโลกใบเล็ก ทุกคนก็โมโหนัก ไม่มีใครคิดสักคนว่าจักรพรรดิสวรรค์ที่สูส่งคนหนึ่งจะลดตัวลงมาทําเรื่องต่ำช้าน่าขยะแขยงเช่นนี้ได้
“เทียนเอ๋อ ข้ารู้ว่าเจ้าอยากแก้แค้น…แต่ก่อนที่เจ้าจะมีพลังฝีมือสูงพอ เป็นการดีที่สุดที่จะไม่เผยตัวออกไป นอกจากนั้นหากจักรพรรดิสวรรค์ฟงชิงหยางกลับมาและทราบเรื่องราวเมื่อไหร่ย่อมไม่มีทางปล่อยไปง่ายๆแน่”
ต้วนหรูเฟยเอ่ยกับต้วนหลิงเทียนด้วยน้ำเสียงจริงจัง ด้วยกลัวว่าลูกชายจะบันดาลโทสะบุกไป เข่นฆ่าผู้คนถึงพระราชวังจักรพรรดิสวรรค์ลั่วสุ่ยเทียน เพื่อทวงหนี้เลือด
แต่พอกล่าวจบคํา ต้วนหรูเฟิงก็ตระหักได้ ว่าลูกชายของมันได้ผ่านพ้นประสบการณ์มาอย่างโชกโชน เรียกว่าเจนจัดเรื่องราวความแค้นทางโลกมากกว่ามันหลายขุม เช่นนั้นถึงมันไม่พูดเรื่องนี้ แต่ลูกชายตัวเองก็สมควรรู้สถานการณ์ดี
