เฟิงเจียนอวี่ย่อมคาดเดาได้ว่ามารดานางกําลังหวาดกลัวอะไรอยู่ ขณะเดียวกันใจรางก็เต้นระส่ำไปไม่เป็นจังหวะดุจเดียวกัน ได้แต่ภาวนาว่าขออย่าให้มีทายาทของจักรพรรดิสวรรค์ฟงชิงหยางถูกคนของพวกนางฆ่าตายเลย!
หรือให้ดีก็อย่าให้มีทายาทของจักรพรรดิสวรรค์ฟังชิงหยางอยู่ที่นั่นแต่แรก!
อย่างไรก็ตามนางรู้สึกว่าอยย่างหลังนั้นแทบเป็นไปไม่ได้ เพราหากจักรพรรดิสวรรค์ฟงชิงหยางไม่มีทายาทอยู่ที่ระนาบเซียนจริง ไฉนอีกฝ่ายถึงได้ส่งตัวตนระดับจักรพรรดิอมตะไปเฝ้าที่ระนาบเซียนแบบนั้นด้วย ไม่ต้องพูดถึงว่าหนึ่งในนั้นจวนเจียนจะเป็นจักรพรรดิอมตะสมญานามด้วยซ้ำ
ดังนั้นไม่ว่าจะเฟิงเจียนอวี่ก็ดี ซือถูฉูชิงจักรพรรดินีสวรรค์แห่งลั่วสุ่ยเทียนก็ดี ได้แต่ลอบภาวนาในใจดุจเดียวกัน ว่าขอให้คนของพวกนางอย่าได้ไปแตะต้องทายาทของจักรพรรดิสวรรค์ฟงชิงหยางเลย!
“ช้าก่อน!”
ทว่าไม่ทันที่เพิ่งเจียนอวี่จะได้จากไปไหน ซือถูฉูชิงก็กล่าวรั้งนางเอาไว้ “พวกเรารีบออกจากลั่วสุ่ยเทียนกันก่อน แล้วจากนี้พยยายามเก็บตัวเอาไว้…เรื่องไปตรวจสอบทายาทจักรพรรดิสวรรค์ฟงชิงหยาง ให้เจ้าแค่ส่งข้อความไปให้ลูกน้องทําเสีย”
“และกําชับให้พวกมันให้ความสําคัญเรื่องนี้เหนือใดอื่น ตรวจสอบมาให้ได้ว่ามีทายาทหรือกระทั่งผู้สืบทอดมรดกอันใดขจองจักรพรรดิสวรรค์ฟงชิงหยางถูกคนของพวกเราฆ่าตายหรือไม่!”
เห็นได้ชัดว่าชื่อถูฉชิงกําลังตระเตรียมการเพื่อวันหน้าไว้ให้ตัวเองกับลูกสาวแล้ว
