ุด
ร่างของเจียงผิงอันสั่นสะท้านรุนแรง รีบกุมกำปั้นคารวะ
“ผ… ผู้อาวุโส ผู้น้อยซื่อบื้อ อายุร้อยกว่าปียังมีขอบเขตเพียงเท่านี้ ข้ามีสหายผู้หนึ่งนามจงหลิน พรสวรรค์ล ้าเลิศเกรียงไกร อายุยังน้อยก็ลือลั่นทั่วหล้า ให้เขามารับสืบทอดจากท่านน่าจะดีกว่า”
ปราณยิ่งใหญ่สูงส่งแผ่ออกจากในเพลิงสีน ้าเงินอีกครั้ง
“เจ้าอาจไม่รู้ว่าข้าเป็นใคร ข้าเป็นเซียนจากภพเซียน บรรลุวิชาเซียนจากภพเซียน หากเจ้าเป็นผู้สืบทอดของข้า ก็พิชิตฟ้าดินได้”
ม่านตาของเจียงผิงอันหดตัว เขาเดาผิดที่ไหน โลหิตหยดนี้เป็นโลหิตเซียนจริง ๆ ด้วย!
เจียงผิงอันสะกดความแตกตื่นในใจ กล่าวขึ้นอย่างนอบน้อม“ผู้น้อยโหยหาความสำราญ มิกล้าตอบรับมรดกของผู้อาวุโสจริง ๆ
ด้วยกลัวทำชื่อเสียงเซียนมนุษย์หม่นหมอง โปรดไปหาศิษย์พี่ของผู้น้อยจงหลินเถิด”
“เจ้าไม่อยากเป็นเซียนหรือ?”
“ไม่อยาก”
“เช่นนั้น เจ้าไม่อยากเป็นหนึ่งในฟ้าดิน เมามายด้วยสุรานารีหรือ?”
“ไม่อยาก”
เพลิงสีน ้าเงินเต้นกระตุกรุนแรง บรรยากาศซึ่งเดิมศักดิ์สิทธิ์ยิ่งใหญ่พลันเปลี่ยนสู่วังเวงชวนขนลุก โลหิตสีน ้าเงินเปลี่ยนสู่สีดำมิติทั้งแดนดินปกคลุมด้วยความมืด
น ้าเสียงแผ่วจางนั้นก็เปลี่ยนเป็นเย็นเยียบ “เจ้าคิดว่ามองทะลุทุกการเสแสร้งได้ แล้วจะเปลี่ยนอะไรได้หรือ?”
