ตัวนหลิงเทียนเอ่ยออกเสียงเข้ม
ได้ยินคําพูดของต้วนหลิงเทียน หยางอริ้นเซียวก็หยีตาลงเล็กน้อย “ศิษย์หลานต้วน เจ้าหมายความว่าอย่างไรหรือคิดว่าการลงโทษของข้าเบาเกินไป?”
หลังกล่าวถามจบ มันก็มไรอให้ตัวนหลิงเทียนพูดอะไรอีกรอบ เพียงพูดต่อออกมาว่า “เช่นนั้นให้ข้าเพิ่มโทษมันเป็นอย่างไร? จากจําคุก 100 ปีเป็น 300 ปีเถอะ”
“แบบนี้ ศิษย์หลานต้วนพอใจแล้วหรือไม่?”
ประโยคท้ายขณะกล่าว หยางอริ้นเชียวยังมองลึกไปที่ตัวนหลิงเทียน
ได้ยินคําถามดังกล่าวของหยางอวินเซียว ตัวนหลิงเทียนรู้สึกเสมือนโดนอีกฝ่ายดูถูก สติปัญญาอย่างไรไม่ทราบสีหน้าเขายังเริ่มมีดลงอยู่บ้าง
แต่ในขณะที่เขาคิดจะพูดอะไรสืบต่อ ก็เป็นอาจารย์ของลี่เฟย จักรพรรดิอมตะหนามม่วงลอบส่งเสียงผ่านพลังมาก่อน “ต้วนหลิงเทียน เห็นได้ชัดว่าอาจารย์คิดจะช่วยชีวิตศิษย์พี่รองเรื่องนี้ข้าเกรงว่าเว้นแต่จักรพรรดิสวรรค์ฟงชิงหยางของเจ้ามาด้วยตัวเอง ไม่ว่าเจ้าจะโต้แย้งอย่างไรก็คงยากจะเปลี่ยนความตั้งใจของอาจารย์ข้าได้”
“ข้าเองก็ไม่คิดเลยว่าข้ายังประเมินความสําคัญของศิษย์พี่รองในใจท่านอาจารย์ต่ําเกินไป”
จักรพรรดิอมตะหนามม่วงกล่าว
เพราะผลลัพธ์ดังกล่าว ก็เหนือความคาดหมายของจักรพรรดิอมตะหนามม่วงจริงๆ
