ข่งโย่วอี้มีโมโหนักมันถลึงตามองต้วนหลิงเทียนจนลูกตาแทบปริแตก
“อาศัยเจ้า?”
ต้วนหลิงเทียนพอได้ฟังคําพูดขู่ข่มดังกล่าวว ก็หัวเราะออกมา สีหน้าฉษยชัดถึงความดูแคลนเป็นที่สุด
“ต้วนหลิงเทียน…นี่เจ้าคงไม่ได้กําลังฝันหวานว่าอาศัยไอ้แก่นั่นจะหยุดพ่อข้าได้อยู่หรอกนะ?ช่างเหลวไหลสิ้นดี! พ่อข้าเป็นถึงจักรพรรดิอมตะวายุสุดขั้ว ศิษย์ที่แท้จริงคนที่สองของจักรพรรดิสวรรค์แห่งผู้โหย่วเทียน!”
ข่งโย่วอีหัวเราะเยาะ
“ท่านพ่อ! รีบลงมือเถอะ! หากรอให้อาจารยอาเล็กมาถึง คิดฆ่ามันคงยากแล้ว!”
ข่งโย่วอี้หันไปกล่าวขอบิดา
จักรพรรดิอมตะวายุสุดขั้วไม่ได้ตอบคําใด แต่การกระทําของมันก็มากพอจะตอบทุกอย่าง
ซูม! ซูม! ซูม! ซูม! ซูม! ซูม!
จักรพรรดิอมตะวายุสุดขั้วเชี่ยวชญกฏแห่งลม ยามมันลงงมือก็เสมือนมีมรสุมก่อเกิด พาลให้อาณาบริเวณโดยรอบเต็มไปด้วสายลมแรงปานใต้ฝุ่น!
ชั่ว! ซัว! ซัว! ซัว! ซัว! ชั่ว!
ท่ามกลางสายลมแรงปานพายุ ก็อุบัติคมมีดสายลมมากมายก่อตัวพุ่งยิงเข้าใส่ผู้เฒ่าหัวจากทุกทิศทางคมมีดสายยลมดังกล่าวยังเต็มไปด้วยจิตสังหาร เห็นชัดว่าคิดฆ่าผู้เฒ่าหัว!
ขณะเดียวกัน ก็ปรากฏสายลมก่อตัวเป็นมือไร้สภาพหนึ่งคว้าจับไปทางต้วนหลิงเทียน!
“อี้เอ๋อ เดี๋ยวพ่อจับมันได้แล้ว เจ้าก็รีบฆ่ามันเสีย!!”
