“ตอนนี้พวกเราทําได้แค่กู้หน้าคืนกลับเท่านั้น อย่างน้อยๆก็ให้อาจารย์อาเล็กของเจ้า คิดว่าพวกเราจบเรื่องจบราวเพียงเท่านี้”
“ขอแค่อาจารย์อาเล็กเจ้าคิดว่าเรื่องมันจบไปแล้ว ต่อไปจิตใต้สํานึกนางก็จะคอยบอว่าพววกเราไม่คิดล้างแค้นเอาคืนอะไรไอ้หนุ่มแซ่ต้วนนั่นอีก วันหลังนางไหนเลยจะจับตาดูและใส่ใจความปลอดภัยมันมากเหมือนตอนนี้”
“ถึงตอนนั้นหากพวกเราคิดก่อการใด ยังไม่ใช่สําเร็จโดยง่ายรึ?”
เมื่อได้ยินเสียงผ่านพลังแจกแจงเหตุผลและแผนการของจักรพรรดิอมตะวายุสุดขั้ว ข่งโย่วอี้ก็สงบใจลงได้ และไม่เดือดดาลหัวเสียอีกต่อไป
“ยังคงเป็นท่านพ่อที่คิดอ่านรอบคอบที่สุด!
ข่งโย่วอี้ก่าวผ่านพลังตอบกลับด้วยรอยยิ้ม
“ข้าจะไม่คิดให้รอบคอบได้รึไง…เจ้าอย่าลืมว่าศิษย์นาม ลี่เฟย ของอาจารย์อาเล็กเจ้าคนนี้ก้าวหน้ารวดเร็วเหลือเกิน กระทั่งข้ายังหวาดกลัวการเติบโตของนางด้วยซ้ํา อาจารย์อาเล็กของเจ้าจะให้ความสําคัญกกับนางเป็นที่สุดก็ไม่แปลก”
จักรพรรดิอมตะวายุสุดขั้วกล่าวผ่าพลังอย่างทอดถอนใจ
“หืม?”
หลังได้ยินคําพูดของจักรพรรดิอมตะหนามม่วงที่คิดให้ด้วนหลิงเทียนก้มหัวขอขมาข่งโย่วอี้จักรพรรดิอมตะหนามม่วงก็อดไม่ได้ที่จะแปลกใจ ตั้งแต่เมื่อไหร่กันที่ศิษย์พี่รองขอนางกายเป็นคนพูดง่ายแบบนี้
ทว่าพอฉุกคิดถึงเรื่องที่อีกฝ่ายอาจกําลังกลัวนาง จักรพรรดิอมตะหนามม่วงก็พอจะเข้าใจได้
