มองไปในหุบเขา ยังเห็นสัตว์ป่าและวิหกนานาชนิด และไม่ว่าสิ่งมีชีวิตใด ก็แผ่กลิ่นอายไม่ ธรรมดาออกมาทั้งสิ้น
พอเห็นจักรพรรดิอมตะหนามม่ววงพาคนเข้ามา สิ่งมีชีวิตทั้งหายก็เร่งเปิดทางให้ทันที แววตาแต่ละตัวยังแลดูเคารพยําเกรงเป็นที่สุด
ในเวลาเดียวกัน ก็มีสัตว์อมตะมากมายที่มองจ้องไปยังผู้เฒ่าหัวด้านหลังต้วนหลิงเทียนด้วสายตาหวาดผวา เห็นได้ชัดว่าพวกมันหวาดกลัวผู้เฒ่าหัวมากกว่าจักรพรรดิอมตะหนามม่วงมาก
สิ่งนี้เผยยให้เห็นชัดเจน พวกมันมองออกว่าผู้เฒ่าหัวก็คือสัตว์อมตะชั้นยอดที่มีระดับสายเลือดเหนือกว่าพวกมันมาก! กลิ่นอายที่แผ่ออกมาอย่างเป็นธรรมชาติของผู้เฒ่าหัว ทําให้พวกมันสัมผัสได้ถึงการสะกดข่มของสายเลือดตราตรึงไปถึงวิญญาณ!
“ท่านอาจารย์”
จักรพรรดิอมตะหนามม่วง พาต้วนหลิงเทียนและคนอื่นๆมายังงทะเลสาบใจกลางหุบเขาจากนั้นก็มองชมร่างชราที่นั่งขัดสมาธิหันหลังให้เหนือทะเลสาบ พลางโค้งคารวะด้วยความเคารพ
ทะเลสาบเบื้องหน้าช่างเงียบสงบนัก น้ําทะเลสาบเป็นสีฟ้าครามใสแจ๋ว แต่ไม่มีปลาสักตัว
ร่างชายชราที่นั่งขัดสมาธิเหนือทะเลสาบ ก็สวมใส่ชุดคลุมสีครามคล้ายๆสีน้ําในทะเลสาบแลดูเข้ากันดีทีเดียว
“ท่านอาจารย์ ข้าพาทุกคที่ท่านต้อการพบมาแล้ว”
จักรพรรดิอมตะหนามม่วง กล่าวคํากับชายชราเบื้องหน้าด้วยความสุภาพ
และพอเสียงจักรพรรดิอมตะหนามม่วงดังจบคํา ในสายตาต้วนหลิงเทียน ร่างชราที่นั่งขัดสมาธิกลางทะเลสาบก็ค่อยๆหันหน้ามา
