จักรพรรดิอมตะหนามม่วงส่ายหัวไปมา จากนั้นก็มองลึกไปทางต้วนหลิงเทียน “ข้าทําแบบนี้เพราะแค่ไม่อยากให้ศิษย์พี่รองของข้าบาดหมางกับพระราชวังจักรพรรดิสวรรค์แห่งเมียเทียน”
“เช่นนั้นเจ้าอย่าได้ขอบคุณข้าเลย”
จักรพรรดิอมตะหนามม่วงกล่าว “พูดไปแล้ว ข้าสมควรเป็นฝ่ายขอบคุณเจ้ามากกว่าเพ ราะต่อให้ไม่มีข้าเจ้าก็สามารถจัดการเรื่องราวได้ไหนเลยเจ้าจะต้องกลัวศิษย์พี่รองข้าด้วย”
ก่อนที่ต้วนหลิงเทียนจะทันได้ตอบสนองอะไร จักรพรรดิอมตะหนามม่วงที่พึ่งกล่าวจบประโยคก็ขมวดคิ้ว จากนั้นก้กล่าวสืบต่อออกมาทันที “ต้วนหลิงเทียนข้าได้ส่งข้อความไปหาท่านอาจารย์เรื่องเจ้าแต่แรก..จนเมื่อครูอาจารย์พึ่งติดต่อมาให้ข้าพาเจ้าไปพบ”
“อ่อ…ท่านอาจารย์ยังบอกให้ข้าพาผู้เฒ่าทั่วไปด้วย”
กล่าวถึงจุดนี้จักรพรรดิอมตะหนามม่วงก็หันไปมองผู้เฒ่าหัว
หลังจากพยักหน้าให้ผู้เฒ่าหัวเล็กน้อย จักรพรรดิอมตะหนามม่วงก็หันกลับไปมองลี่เฟยอีกครั้งเอ่ยด้วยรอยยิ้มว่า “แล้วก็ อาจารย์ปูของเจ้า อยากให้เจ้าไปด้วยกัน”
หลังจากนั้นภายใต้การนําของจักรพรรดิอมตะหนามม่วง ต้วนหลิงเทียน ภรรยาเขาเฟ และผู้เฒ่าหัวก็ได้มาเอนสถานที่พักบ่มเพาะของจักรพรรดิสวรรค์แห่งผู้โหย่วเทียน
สถานที่ๆจักรพรรดิอมตะหนามม่วงพาพวกเขามาถึงนั้น มองไปเห็นเป็นป่าไผ่หนาทึบแห่ง
อย่างไรก็ตาม พอจักรพรรดิอมตะหนามม่วงกมือขึ้นเบาๆปาผ่าหนาทึบเบื้องหน้าก็อัตรธานหายไป เผยให้เห็นทางเข้าหุบเขาแห่งหนึ่ง
