หลังจักรพรรดิอมตะวายุสุดขั้วมองจ้องตาจักรพรรดิอมตะหนามม่วงสักพัก สุดท้ายก็ได้แต่ถอนหายใจออกมาเชือกหนึ่ง “แล้วกันไปเถอะ กับอีแค่เรื่องไม่เป็นเรื่องข้าย่อมเห็นแก่หน้าศิษย์น้องหญิง 3 อยู่แล้ว”
พอกล่าวจบคํา มันก็หันไปมองต้วนหลิงเทียน จากนั้นก็ยกยิ้มแสยะกล่าวด้วยน้ําเสียงเย้ยเยาะ“เจ้าเรียกว่าต้วนหลิงเทียนสินะ?”
“ถือว่าเจ้าโชคดีไปไอ้หนู! หากไม่ใช่เพราะศิษย์น้องหญิง 3 ข้าออกหน้าให้เจ้าถึงขนาดนี้ วันนี้อย่าหวังว่าข้าจะไว้ชีวิตเจ้า!”
หลังกล่าวจบคํา จักรพรรดิอมตะวายุสุดขั้ววก็หันไปพยักหน้าให้ข่งโย่วอี้ลูกชาย ก่อนจะเดินร่างน้ําออกจากหุบเขาไปทันที
และในขณะที่ 2 พ่อลูกเห็นร่างจากไป สองตาแต่ละคนก็ทอแสงเยียบเย็นดุร้ายยปาน จะกลืนกินเลือดเนื้อผู้คนให้ได้
แต่ต้นจนจบต้วนหลิงเทียนไม่ได้พูดอะไรสักคํา เพียงรอดูชมการจัดการเรื่องราวของจักรพรรดอมตะหนามม่วงอย่างเงียบงัน
ถึงแม้เขาจะสามารถเอ่ยชื่อพระราชวังจักรพรรดิสวรรค์เพื่อขู่ให้จักรพรรดิอมตะวายุหวาดกลัวได้ แต่จะอย่าไรที่นี่ก็คือถิ่นของจักรพรรดิอมตะหนามม่วง ในเมื่อนางคิดออกหน้าจัดการเรื่องราวเขาก็ไม่คิดจะไปขัดขวางก้าวก่ายอํานาจของนาง
“ขอบคุณจักรพรรดิอมตะหนามม่วง”
หลังข่งโย่วอี้กับบิดาจากไป ต้วนหลิงเทียนก็หันไปกล่าวขอบคุณจักรพรรดิอมตะหนามม่วงด้วยรอยยิ้ม
“ไม่มีอะไรต้องขอบคุณ”
