“และข้าเองก็เป็นคนที่เชื่อในโชคชะตาคนหนึ่ง…ด้วยเหตุนี้ ข้าจึงรู้สึกว่าเฟยเอ๋อเป็นดั่งของขวัญแสนวิเศษที่สวรรค์ประทานให้ข้า”
“เจ้าเป็นสามีทั้งยังมีลูกกับนางงแล้ว ข้าจึงรู้ดีวว่าตําแหน่งนางในใจเจ้าสําคัญแค่ไหน…ข้าไม่เคยคิดบังคับให้นางต้องอยู่กับข้า ทั้งหมดที่ข้าต้องการ ก็แค่หวังให้นางมีอนาคตที่ดีเท่านั้น”
“หากเจ้าสามารถจัดหาสภาพแวดล้อมในการบ่มเพาะ รวมถึงทรัพยากรที่ส่งเสริมการฝึกปรือดีๆให้นางได้ ข้าก็ไม่คิดบังคับให้นางอยู่ที่นี่หรอก”
คําพูดของจักรพรรดิอมตะหนามม่วง ได้ประกาศเจตนาของนางออกมาชัดเจน
นางหวังแค่ลี่เฟยจะมีอนาคตที่ดี
ส่วนเรื่องที่ลี่เฟยจะอยู่กับนางหรือไม่ นางไม่บังคับ และไม่คิดฝืนใจ
“ท่านอาจารย์”
คําพูดของจักรพรรดิอมตะหนามม่วงก็ทําให้ร่างบางของลี่เฟยสะท้านไปทันใด ใบหน้ายังฉายชัดถึงความรู้สึกผิด
“จักรพรรดิอมตะหนามม่วง”
ทันใดนั้นเอง ก่อนที่ต้วนหลิงเทียนจะได้พูดกับตอบคําจักรพรรดิอมตะหนามม่วง ผู้เฒ่าหั่วที่ยืนเงียบอู่ด้านหลังมานานก็เอ่ยออกมาว่า “เจ้าไม่จําเป็นต้องกังวลเรื่องพวกนี้เลย สิ่งใดที่พระราชวังงจักรพรรดิสวรรค์ฟูโหย่วเทียนของเจ้าสามารถมอบให้นายหญิงลี่เฟยได้ พระราชวังจักรพรรดิสวรรค์แห่งจี๊เมี่ยเทียนของพวกเราก็สามารถมอบให้นางได้เช่นกัน!”
พระราชวังจักรพรรดิสวรรค์แห่งจี้เมี่ยเทียน!
