ด้านข่งโย่วอีกตอนแรกก็มองต้วนหลิงเทียนด้วยสายหวาดกลัว จนเมื่อเห็นต้วนหลิงเทียนไม่แม้แต่จะเหลือบแลมัน ลึกลงไปในใจก็ปรากฏโทสะอันยากระงับพวยพุ่งขึ้นมา
ตอนนี้มันแทบรอฆ่าผู้อื่นไม่ไหวแล้ว!
อย่างไรก็ตามหลังโดนดีไปกับตัว มันก็สําเหนียกตัวเองดีว่าไม่ใช่คู่ต่อสู้ของอีกฝ่าย
ถึงแม้จะล้วนเป็นจักรพรรดิอมตะ 1 ต้นกําเนิดดุจเดียวกัน แต่พลังของกฏที่อีกฝ่ายเข้าใจเหนือล้ำกว่ามันมากที่สําคัญกฏที่อีกฝ่ายเข้าใจยังเป็นถึงกฏมิติ!
“นี่มันเป็นไปได้ยังไงกัน?!”
“ไม่ใช่ว่ามันก็มีอุพอๆกับศิษย์น้องหญิงลี่เฟยหรือไร ไฉนมันถึงร้ายกาจได้ขนาดนี้ล่ะ?”
ในสายตาของข่งโย่วอี้ พลังความแข็งแกร่งของต้วนหลิงเทียนนั้นเหนือกว่าลี่เฟยที่มีพรสวรรค์มากกว่ามันหลายเท่า อีกฝ่ายยังใช่บุรุษที่ลี่เฟยกล่าวว่าอาจมีพรสวรรค์ไม่เท่านางจริงๆหรือ?
จังหวะนี้ข่งโย่วอี้อดคิดไปไม่ได้ว่าทั้งหมดเป็นหลุมพรางที่ลี่เฟยขุดไว้ล่อมันอย่างแยบคาย!
ดูเหมือนว่ามันจะลืมเลือนไปหมดแล้ว
ว่าสิ่งที่มันรับรู้นั้นมาจากปากของบิดา!
“โย่ว เจ้ากลับไปก่อนเถอะ”
จักรพรรดิอมตะหนามม่วงหันไปกล่าวกับข่งโย่วอี้ตรงๆ สุดท้ายแล้วจะอย่างไรต้วนหลิงเทียนก็เป็นสามีของเฟยศิษย์นาง และต่อจากนี้ก็เป็นเรื่องในครอบครัว
หากเลือกได้ นางก็ไม่อยากให้เรื่องราวมันแย่ลงไปกว่านี้
สุดท้ายแล้วนางก็ต้องดูแลศิษย์ของนางอย่างลี่เฟย
