“เช่นนั้นอาศัยตัวอ่อนแอเยี่ยงเจ้าน่ะรึ คิดฉีกปากข้า?”
ข่งโย่วอี้กล่วาวาจาปรามาสต้วนหลิงเทียนออกมาเป็นชุด ก่อนจะหยุดลงครู่หนึ่งแล้วเอ่ยท้าทายว่า “แน่นอนว่าหากเจ้าคิดว่ามีปัญญา ก็ลองได้!”
“ทว่าเจ้าก็คิดให้มากๆหน่อยเล่า เพราะหากเจ้ากล้าสะเออะลงมือกับข้า ต่อให้เจ้าจะเป็นสามีของศิษย์น้องหญิงลี่เฟย ข้าก็ไม่คิดจะใจดียั้งมือให้เจ้าหรอกนะ”
ครู่ต่อมา มุมปากข่งโย่วอี้ก็เผยรอยิ้มแดกดันประชดประชันออกมา
“ข่งโย่วอี้”
ในขณะที่สีหน้าลี่เฟยเปลี่ยนไป และชุดคลุมสีม่วงของนางเริ่มโบกสะบัดราวคิดจะลงมือนั้นเอง
กลับเป็นชุดคลุมตัวนหลิงเทียนที่กระเพื่อมอย่างรุนแรงยิ่งกว่า จากนั้นพลังมิติอันร้ายกาจขุมหนึ่งก็กําจายออกมาทั่วร่าง “ในเมื่อเจ้าอยากให้ข้าฉีกปากเจ้านักข้าก็จัดให้!”
พลังเซียนอมตะต้นกําเนิดผสานพลังธาตุมิติอักล้าแข็งระเบิดออกมาในฉับพลัน!
ซัว! ซัว!
ทันใดนั้นเองความว่วางเปล่าพลันปริแยก อุบัติคมมีดมิติ 2 พุ่งยิงออกมาฉับไวสุดที่ข่งโย่วอี้จะทันได้ตั้งตัว จากนั้นคมมีดมิติดังกล่าวก็ราวกับจะอันตรธานหายไปในบัดดล เป็นมันถูกความลึกซึ้ง เคลื่อนย้ายผสานความลึกซึ้งส่งผ่าน จู่โจมเข้าใส่ข่งโย่วอี้ในพริบตา!
“หยุดมือ!”
จักรพรรดิอมตะหนามม่วงตกตะลึงกับพลังที่ตัวนหลิงเทียนปะทุออกมาไม่น้อย สองตานางฉายชัดถึงความเหลือเชื่อ สีหน้าเปลี่ยนไปใหญ่หลวง และคิดจะลงมือช่วยเหลือข่งโย่วอีทันที
