ต้วนเนี่ยนเทียนพยักหน้ารับแข็งขัน มันไม่เคยยสงสัยในคําพูดของบิดาถึงแม้ตอนนี้มันจะไม่รู้ว่าด่านพลังฝึกปรือของบิดาถึงขั้นไหนแล้วก็ตาม
มันแค่เชื่อฟังบิดาอย่างไร้เงื่อนไข
ทุกเรื่องราวตอนที่ยังอยู่ในระนาบเซียน ทุกวีรกรรมที่บิดามันสร้างไว้สะท้านแดนดิน มันได้ฟังคําสรรเสริญจากผู้คนมามากมายจึงตระหนักได้แต่เล็กว่าบิดาของมันยอดเยี่ยมขนาดไหนจึงมุ่งหนวังว่าสักวันจะยิ่งใหญ่ได้เฉกเช่นบิดา
“เอาล่ะ เจ้าไปหาปูกับย่าเร็ว ยังมีอาเทียนหวี่กับน้องสาวเจ้าก็อยู่ที่นี่ด้วย”
ต้วนหลิงเทียนค่อยๆผละร่างต้วนเนี่ยนเทียนออกไปเบาๆตบบ่าอีกฝ่าพลางกล่าว
“อ่า”
ต้วนเนี่ยนเทียนพยักหน้ารับอย่างเชื่อฟังจากนั้นก็เดินไปหาต้วนหรูเฟิงกับลหลัวก่อนจโค้งคารวะออกมาอย่างเรียบๆร้อยๆ “ท่านปูท่านย่า”
“เนี่ยนเทียน เจ้าโตขนาดนี้แล้วหรือ…”
ต้วนหรูเฟิงกล่าวอย่างทอดถอนใจ
“เนียนเทียน…”
สี่หลัวก็อดไม่ไหวสืบไป หยาดน้ําใส 2 สายไหลรินจากดวงตาหลานชายตัวน้อยจอมซนในวันวานที่ปวนไปทั่วตําหนักเมฆาครามโตเป็นหนุ่มแล้ว
นางไม่ทราบจริงๆ ว่าตลอดหลายยปีที่ผ่านหานชานางกินอยู่อย่างไรใช้ชีวิตลําบากหรือไม่
อย่างไรก็ตาม พอนึกถึงประสบการณ์ของตัวเองกับทุกเรื่องราวที่ผ่านเข้ามาในชีวิต นางก็ตระหนักได้ว่าหลานชายเองก็คงผ่านวันเวลามาไม่ง่ายนัก
“เฉวี่ยไน”
