ต้วนหลิงเทียนหันไปมองหานเฉลี่ยในด้วยรอยยิ้มด้านหานเฉวี่ยไม่เองก็ก้าวอาดๆเข้ามาหาต้ วนหลิงเทียนด้วยความตื่นเต้นจากนั้นคล้ายนางงหวนกลับไปเป็นสาวน้อยซุกซนในวันวานกระโดดเข้ากอดต้วนหลิงเทียนพลางร่ําไห้ออกมอย่างองแง “พี่หลิงเทียนอ่า…เฉวี่ยไม่คิดถึงพี่หลิงเทียน”
ต้วนหลิงเทียนเองก็เห็นหานเฉลี่ยในไม่ต่างอะไรจากน้องสาวแท้ๆของเขาซึ่งหานเฉลี่ยในเองงก็เห็นต้วนหลิงเทียนเป็นดั่งพี่ชายที่สามารถแบกฟ้าให้นางได้มาตลอด ยังคิดอยู่เสมอตอนเจอเรื่องลําบากว่าหากมีพี่หลิงเทียนอยู่ทุกอย่างต้องเรียบร้อยแน่
โดยเฉพาะอย่างยิ่งตลอดระยะเวลาหลายปีที่ผ่านมานางได้อยู่กับภรรยารวมถึงลูกชายของพี่หลิงเทียน ก็ทําให้นางไม่อาจหยุดคิดถึงงพี่ชายคนนี้ได้เลย
“ยาโถวโง่งม เจ้าโตขนาดนี้แล้วยังร้องไห้งอแงอีก….”
ต้วนหลิงเทียนส่ายหัวไปมา หลังจากปาดเช็ดน้ําตาบนแก้มหานเฉวี่ยไนแล้วก็เอ่ถามนาง ด้วยน้ําเสียงอ่อนโยน “เป็นอย่างไรบ้างเล่าตัวแสบหลายปีที่ผ่านมาเจ้าไปหลงชอบหนุ่มบ้านไหนบ้างหรือไม่”
“พี่ใหญ่หลิงเทียนอะ ท่านล้อข้าอีกแล้ว!”
เฉลี่ยในที่น้ําตายังไหลไม่หยุด ยิ้มออกมาอย่างร่าเริง “ข้าเคยบบอกไว้แต่แรกแล้วไง หากข้าไม่เจอผู้ชายยที่เก่งกว่าพี่หลิงเทียน ข้าจะไม่เหลียวแล
ได้ยินคําพูดของหานเฉวี่ยไน ต้วนหลิงเทียนก็ส่ายหน้าไปมาพลางกล่าวอย่างทอดถอนใจ “เฮ่อ…ถ้างั้นมีหวังเจ้าได้กลายเป็นป้าแก่ขึ้นคานไม่อาจได้แต่งงานกับผู้ใดตลอดชีวิตแล้วล่ะ”
