“โห พี่หลิงเทียน! ท่านยังหลงตัวเองได้อีก!”
หานเฉวี่ยไม่เบ้ปาก ก่อนจะกล่าวออกมาด้วยรอยิ้มซุกซน “พี่หลิงเทียน ท่านจะมั่นหน้าไปรึเปล่า ที่นี่ไม่ใช่ระนาบโลกะแต่เป็นระนาบเทวโลกนะ…ท่านคิดว่าในระนาบเทวโลกจขะไม่มีคนรุ่นเดียวกับพวกเราเทียบท่านได้เลยรึไง?”
“หึหึ เรื่องนี้น่ะ เดี๋ยวเวลามันจะพิสูจน์ทุกอย่างเอง…”
ต้วนหลิงเทียนส่ายหัวไปมา ค่อยยักคิ้วกล่าวกับหานเฉวี่ยไนอย่างมั่นใจ
“ตัวเลวร้าย”
ตอนนี้เอง เสียงของลี่เฟยก็ดังขึ้น ทําให้ต้วนหลิงเทียนหันไปสนใจนางที่ถูกเจ้า 3 อย่างเสี่ยวเฮย เสี่ยวไปและเสี่ยวจินรายล้อมทันที
ลี่เฟยหลังจากสนทนากับทุกคนจนอิ่มใจแล้ว ก็กอะไรขึ้นได้ จึงหันไปหาต้วนหลิง เทียนพลางทักก่อนจะหันไปมองทางสตรีในชุดสีขาวที่ยืนเงียบๆอย่างลําพังไกลๆ ค่อยเอ่ยขึ้นว่า “เจ้าไม่แนะนํานางหน่อยหรือ?”
ตั้งแต่ตอนที่เพิ่งเทียนหวี่กับทุกคนออกมาจากโลกใบเล็กของต้วนหลิงเทียน ฮ่วนเอ๋อ เองก็ออกมาด้วย
ลี่เฟยไหนเลยจะปล่อยให้ฮ่วนเอ๋ออยู่ลําพัง
พอเห็นลี่เฟยหันมามองด้วยสายตารู้ทัน ต้วนหลิงเทียนก็ได้แต่หน้าม้านไปด้วยความอาย
แต่ต้นจนจบฮ่วนเอ๋อยืนมองเรื่องราวอยู่ข้างๆอย่างเงียบงัน มองจ้องต้วนหลิงเทียนกับ ลี่เฟยกอดกันด้วยความคิดถึงด้วยรอยยิ้มนางรู้เรื่องพี่หลิงเทียนของนางดี ตอนนี้พอได้เห็นพี่หลิ เทียนมีความสุขนางก็บังเกิดความยินดีกับพี่หลิงเทียนจากใจ
