“ต่อมาพวกเราก็ขึ้นมายังระนาบเทวโลกฟูโหย่วเทียน รวมถึงเข้าสู่พระราชวังจักรพรรดิ สวรรค์ฝูโหย่วเทียนโดยตรง
ลี่เฟยเล่าเรื่องราวที่ผ่านมาในช่วงไม่กี่ร้อยปีคร่าวๆ ทําให้ต้วนหลิงเทียนเข้าใจต้นตอความเป็นมาโดยสังเขป
“ดูเหมือนเจ้าจะโชคดีไม่น้อย ที่ได้รับวาสนาดังกล่าว”
ต้วนหลิงเทียนถอนหายใจออกมาเฮือกหนึ่ง รู้สึกว่าภรรยาเขาเองก็มีโชคไม่น้อย
“พูดถึงเรื่องนี้ ก็ต้องขอบคุณพลังวิญญาณฟ้าดินในระนาบเทพ…หาไม่แล้วคงยากที่ข้าจะมีวันนี้ได้”
ลี่เฟยคลี่ยิ้มออกมาอย่างอื่นขม “อย่างไรก็ตาม หากเลือกได้ ข้าอยากเลือกให้พวกเราทุกคนไม่มีส่วนเกี่วของกับระนาบเทพและอยู่กันอย่างมีความสุขที่ระนาบเซียนมากกว่า”
“หากพวกเราได้อยู่กันอย่างไร้กังวลที่ระนาบเซียน…ไม่ทราบจะเป็นเรื่องดีขนาดไหน”
ขณะกล่าวถึงประโยคนี้ สองตาลี่เฟยก็ฉายความโหยหาไม่น้อย
“ถึงจะเป็นระนาบเทวโลก พวกเราก็มีวันดีๆเช่นนั้นได้…”
ต้วนหลิงเทียนกล่าวคําอย่างจริงจัง สาเหตุเดียวที่ทําให้เขาอยากดั้นด้นไประนาบเทพ ก็เพียงเพราะช่วยเค่อเอ๋อกลับมาเท่านั้น
“นี่ก็นานมากแล้ว พวกเราไปกันเถอะ…ข้าจะพาเจ้าไปพบอาจารย์ข้า”
ภายยใต้การนําของลี่เฟย ต้วนหลิงเทียนกับผู้เฒ่าหัวก็ติดตามลี่เฟยกลับไปยังพระราชวังจักรพรรดิสวรรค์ฝูโหย่วเทียน ส่วนคนอื่นๆไม่ว่าจะด้วนเนี่ยนเทียนหรือหานเฉวี่ยไนก็เข้าสู่โลกใบเล็กภายในกายของต้วนหลิงเทียนเรียบร้อย
