ยิ่งกว่านั้น ไม่ทันที่นางจะรู้ตัว ในสายตานางลี่เฟยก็ไม่ต่างอะไรจากลูกสาวไปแล้ว
และตลอดหลายปีที่ผ่าน นางไม่เคยเห็นลี่เฟยเป็นแบบนี้มาก่อนเลย ปกติแล้ววันเวลาที่ลี่เฟยมีความสุขมากที่สุด ก็คือวันเวลาที่นางอยยู่กับลูกชายอย่างต้วนเนี่ยนเทียน และหานเฉวี่ยไม่
ต่อหน้าอาจารย์ลีเฟยก็แค่แลดูสบายๆเป็นตัวของตัวเอง
แต่ทว่ากับคนอื่น ปกติแล้วลี่เฟยประหนึ่งเจ้าหญิงน้ําแข็งไม่รับแขก ทั่วร่างแผ่ซ่านกลิ่นอายเย็นชาปานจะผลักไสผู้คนให้ไกลห่างไปพันลี้ตลอดเวลา
ทว่าตอนนี้ แม้นางจะลอยร่างอู่ห่างจากลี่เฟยเบื้องล่างพอสมควร แต่นางก็สัมผัสได้ชัดเจนถึงอารมณ์ความรู้สึกของคนที่กําลังมีความสุขล้นใจ กระทั่งยังพลอยทําให้นางรู้สึกอบอุ่นไปด้วยอย่างไม่รู้ตัว
ท่ามกลางบรรยากาศอันเงียบงัน ร่างชายหนุ่มหญิงสาวที่กอดกันตัวกลมกลางหาวท่ามกลางสายตาทุกผู้คน ในที่สุดเสียงฝ่ายชายก็ดังขึ้นทําลายความเงียบงันดังกล่าว
“เสี่ยวเฟยเอ๋อ…ลําบากเจ้าแล้ว”
ต้วนหลิงเทียนลูบเรือนผมสลวยที่ทอดยาวปานม่านน้ําตกของลี่เฟย พลางกล่าวด้วยน้ําเสิ่งอ่อนโยน
และพอคําสั้นๆดังกล่าวล่วงล้ําอกจากลําคอ ก็ทําให้หยาดน้ําใส 2 สายรินไหลออกจากดวงตาคู่งามปานมณีของลี่เฟยทันที่ ร่างบางยังซุกหัวลงอ้อมอกต้วนหลิงเทียนกล่าวคําเคล้าเสียงน้ําตา “ตัวเลวร้ายผู้อื่นคิดถึงเจ้า…คิดถึงเจ้ายิ่ง”
“ข้าขอโทษเป็นข้ามาช้าเกินไป”
